پس کوچه ها

من که ترابرده

ازا ین کوچه به آن کوچه

پس  سبزه وگل

گشته به جان وتن تو هم نفس  

 جوی که برآن پیچ وخمش

آب روان دیده ام  

دل به هوای طربش

پر شکنان درقفس  

 .. تاب که برگیسوی عنبرشکنت می دهی

 می برد ازجان وتنم

دین ودلم راهوس  

خوش هوس بانفسی را که تقدیس شد  

شاخ گل یاسمنت زان لب ودندان بس

 معشرطنازی تو برده دل ودیده را

 ای به فدای دهنت گشته  هزاران  جرس

 

 

/ 0 نظر / 7 بازدید