گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

چا چشمه
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

چاه

چاچشمـه وسـرشکـاف با هم     بودنددوقنــات ســایه درهـم

 

هنـگـام دروبه وقت گــــرما    تفتیــده زآفتـاب صــــحرا

 

یک کـــوزه لچشمـه ب پریده مــی داد   بابای بـزرگ خــــانه آبـاد

 

همــراه رحیـم پسـرعمـــویم   درکوچــه باغ به گفـتگــویم

 

ازبــهر گــرفتن سبــــویی    زان چشمه بــه راه جستجــویی

 

ازروی زمین به قــــعرچشمـه    هـر پله به پله ای کرشـــــمه

 

آب ازکف ریزه هـــای مـاسـه   جوشـــان وروان درون کـوزه

 

بازمـزمــه امیـــــد بخشش    با مـــوج رقیق روح  بخـشش

 

انگـــار ســــتاره می تراوید   باگــزگــزخود ترانه می چیـد

 

با پاچـــــه ورکشــیده بالا     در آب خنـــــک  زران ببالا

 

 

 

گهـگاه لبــاس تاکــمر خیس     گه ترس که این صـــدای عافیس

 

 

 

بیچـــاره پدربزرگ پــــیرم    فـریادزلحــظه هــــای دیرم

 

 

 

آخـر من وکاســــه تلیــدم    آب دوغ وپونه وشـــــویدم

 

 

 

آبی برســــان بـه کشک ماله     اودوغ کنـــم ترا حـــواله

 

 

 

گـــاه رفتن ده دقیقـه رامـــا   یک ساعتــه بود وگـــــــــاه  بالا

 

 

 

 گـــه آمـدن وگهــی  به رفتن   بشکسـته ســبوی آجـری تن

 

 

 

درراه زپــــونه هــــای آبی   از گــل بگـرفته پیــچ وتابی

 

 

 

با آمـــدن وســلام  گفــتن   روکـــودکشی به سـایه خفتن

 

 

 

خورشیـد چو برق به چشم مـی زد    گرما ســر ظهـر به خشم می زد

 

 

 

درسـایه بیــــدوروی سبــزه   بــوی خنـکی به جـان می ارزه

 

 

 

جـالیـــزپر ازخیـاروگـوجـه    گنجشک وملخ بـه ورجه وورجه  

 

 

 

 هنـــدونه وگـرمک وگــلابی   دستنبـووخـــــربوزه پرآبی 

 

 

 

 ازباغ پرازهـــلو وانگــــور   هـرشاخـه نشسته شادومغـرور

 

 

 

نزدیک غــروب وســـای دیوار   آدم شــده فــارغ ازسـرکار

 

 

 

هــرلحظه ترا به کـار دیگـــر    ازخــرمن وخویش بار دیگـر

 

 

 

کوبیـدن خـرمن وســــواری    برچـون نشسته مـثل گــاری

 

 

 

هــرگــاو به گاودیگـری جفت  با یوغ به بـند شیمــه درجفت

 

 

 

گـارونی وسـکچـه وهیــاهـو   گــاوان دوان همـچو آهــو

 

 

 

قبــل از طــلوع تا به نیمــروز  بـی وقفــه روند در شب وروز

 

 

 

یک لحـــظه زچـون وارهنـدش   برجــوی برندوآب دهنــدش

 

 

 

ازظهــر به دور خــرمن وکـاه   تا شب روند بـــه دیدن مــاه

 

 

 

خواب ازسرچشم به استـخوان رفت   شب نیمه شــد ودل ازمیان رفت

 

 

 

ای وای زدست خستــگی هـــا   گـــاوان نجـیب وبستگی هـا

 

 

 

هــی کــن به شب  تـا  ببیـنی   آنـجا کــه ستـاره را بچینـی 

 

 

 

نامش به ستاره هست گـــاگـرد   بـی وقفــه بران به طرف پاگرد

 

 

 

آمــدچـو ستــاره برق روشـن   راحـت بگــرفت جــان برتن

 

 

 

او.. او.. کنـــان به ایســـتادن   گـــاوان منتظــر به مـاندن

 

 

 

خوابیــدن مــا توی سوارجـال    یا توپاخـــویه کنـار پاچــال

 

 

 

راحت نشده زکـــوفتـگـی تن    صبح است وهــواگشتــه روشن

 

 

 

شــاید حـدود نوزده ســاعت    کــارست برون زحــدوطـاقت

 

 

 

این بود مــــدارکـاروصحـرا   فــرزندعــزیز به فکــرفـردا