گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

هیزم و نان
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

 

هیـزم ونان

 

بیـابان وسـرماوصبح سحــر    فـراهم کنندهیزم ازخشک وتر

 

بنـه کنـگروتیغ زردوجگــن   علجـونی وکلپیچ  مغیلان گون

 

تبــربایدوچنبرو موطنـــاب   بودمـردکاری چوکبک وغراب

 

دروچون شودمردکاری عیــان    به دسخاله کلپنجه باریک میـان

 

فراآورندخـرمنی چون طـــلا    زگنــدم زجو صحنه کـربلا

 

چون و ورزو و خرمن وماســوا    به ارچـون وبادگندم ازکاه جدا

 

به تیـروبه مردادحاصـل کنـند     کـاه ودانه  انبار قــابل کنند

 

گوال کـاه جوال دانه دارد به دل     تاپو وتـمن چیل سازند زگـل

 

برندآسیـاب تابه ریش سفــید   زگندم کننـدآرد به سنگ وحدید

 

سـرسینـگه هـاآردوآب آورند   خمـیری پرازپیــچ وتاب آورند

 

تنوری گـدازند به مطبـخ درون    گــذارندبه سنگی در دومادون

 

تنک بند وتیـربرگ  وتخته خونه   سیخ وسیخچه وکنجیـد و شادونه

 

پزند شـاته وگـرده ونون کوله   نون آردی وشیـری پزان معمـوله

 

همـه نون به دولابچه انبارشـد     برکت خــدا داد وبسیـار شد

 

خواستگاری وزندگی

 

زمه پیکــران چـون برآیدانار   شـوندخواستگاران همـه بی قرار

 

پسرچون برویدسبیـل پشت لب    کننــدوالـدین فکراوروزوشب

 

براودختــری باهنـــردرنظر   کنـندسنـگ بربافـه ای پرثمـر

 

به انگشــتری برنشاننـــدنام  شودتابزرگ چون شرابی به جـام

 

بزرگان فامیــل آینــد به شب  همـه درگــدازندودرسـوزوتب

 

یکی گویداین نسل سلمــان بود   بلنـداختـروگوش به فرمـان بود

 

یکی گـویداین زاده بلبــل است  دگرگویداین تخمــه دلدل است

 

فــراوان زهــردربودگفتـگو   سرک می کشـدتاکنــدجستجو

 

چو گنجشک دل مـدعی درطپش    زهـرنکته ای جـان بود درجهش

 

به چـانه زدن از فــرازونشیب     به جایی رسند ازعجیب وغـریب

 

کنند مهـراو  دانگی ازخــانه را   زمین ودوپنگ آب وبالــخانه را

 

خراجش فــراوان دهنــدازنعم    زآرد وزگوسفنــد برآن صنـم

 

چـوعقـدآیدش زیرزبانی دهنــد   جواهــربه آن یارجــانی دهند

 

شب اوّل حنـابستـه شـادی کنند    دگـرشب عروسی دامـادی کنند

 

نشـاننـدوریزندنقــل ونبــات    به تخت دامــادجوی آب حیات

 

صـدای دهـل سـازوسـرنا بلنـد    به دسمـال وچوپی ورقص کمند

 

چوعیـدآیداول به صـدتخـم مـرغ    همـه رنگ روناس همه رنگ مرغ

 

بریزندبه دســمال ابریشــــمی    نخودچی وکشمش وگردوهمـی

 

چــودوران آبستـنی مـی رسـد     به تاسواسه هرلقمـه ای می چشد

 

پزدمــادرآن چـه هــوس دارداو   خــورد لقمـه ای تانفس دارداو

 

به وقت فــراغت زآبستــــنی    نشــانندبه خشت دست وپابستنی

 

فشــاراززمین وزمـان می رسـد     برطفــل مـادربه جان می رسد

 

چوگــیرندطفـل رازمـادرجـدا    سـّق اوبرآرندبـه نـام خـــدا

 

به تشت آب گــرمی فـراوان شود     تن طفــل شسته چـوباران شود

 

به پوشنــد به قنـداق وبرسرکلاه     شودطفــل زیبـا ملوس قرص ماه

 

به زاؤوبرشتـوک ونیمـرودهنــد   به چشـم روشنـی شـیرهندودهند

 

چـوآرام یافت شـدبه حــمام در    به روزدهــم باهــمه سیم وزر

 

به ترشی ومیــوه کننـدتازه کـام    به شــادی رسـانند بام را به شام

 

چوطفــل مدتی را به قنـداق رفت    کشنـددست وپایش ببنـدندسخت

 

به پنـج ماهـه دختــر بایدنشست    پسـرتابه شش مـاه شـاید نشست

 

کمی جـان گـرفتش گاگوله کـرد   نخ رشتـه رابازازگـوله کـــرد

 

کمـی پیش ازآن کـه به راه آیداو     به تاپولــه شــاید به چاه آید او

 

شـده وقت بازی وتاتی کنـــان    همه کف زنان دیچـالان دیچـالان

 

پسـرگشت گـوینـد غلام شماست    کنیــزست دختـر بنام شماست

 

ســروموی او میرگه دوزی کنند    به پایـش قـری بنـده دوزی کنند

 

چـو راه می رودزنگ زنگولـه ها    فـراوان براو منـگ منـگوله هـا

 

جـوانی وچون فصل شـادی رسد     زمــان ازپی رستــگای رسـد