گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

تو ای گوگد
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

گوگد   

توای گوگدای شهــرآوازه ها    توای مهــدگــردان وآزاده ها

 

به عیــدوبه هنگـامه تعـزیه   هــمه شـوروغـوغابه دروازه ها

 

به بالیش ماروبه داغ داغ کنــه   به لـونی شــیروبه واغ واغ کنه

 

به شـاه ووزیروبه جــلادودزد   به ریگ چـارغلم بازی رنج ومزد

 

متـل های چل طوطی وشامتـل   هـمان اسب چل کره شیرین عسل

 

خروس طــلاوچهـل گیسوان    به دیودوســراحمــدپـهلوان

 

زمستان وکرسی وکـادودخوش   خـوراکی زشب چّره تابودخوش

 

بهـارگشته آغـاز باپونه هــا    گل انداخت چون سیب برگونه ها

 

به جـوی هـاکه ازراه دیرآمدند   نشاط آفـرین همچو شـیرآمدند

 

قناتست وکاریزوجوشـان حیات   به سـرچشمــه هـاآبریزنبات

 

صنــوبرستــاره به زیرآورد   کبـوده به نقــره حـریرآورد

 

نسیـم بردرودشت وصحراوزد   چـوبلبـل گل زردسنجـدمـزد

 

صـدای خـروس ونوای میلیج   سیـه دانه واسفنــاج وهـویج

 

به صحـراگل شبـدرویونجه ها   بنفش چـون نگیـنی سرپنجه ها

 

به دیوارقلعـه بلنـدآســمان   ترامی دهـدراه مکـه نشــان

 

به دیوارهفت چین گنبـدنشان   همـه خونه هـادست دالون کشان

 

به هرخانه ای چاه آبی چواشک   بهشت برده این گوهری رابه رشک

 

به آخـورهـابستـه گاوان نر   به خویش وبه خـرمن فرابرده سر

 

زپستان پرشیرهـرمـاده گـاو   فشــانده است باران زبالای ناو

 

چـوآمدبه غـارت قلی بختیار   کتـایون به تیـری زدش ازکنـار

 

بزدشـیرزردش به تیـر دگـر   حسین لغـوه ای هم زسـوراخ در

 

به محـراب هرمسجدش حجتی   بلنـدآمـدآوای پرحــــدتی

 

به سیـدمحمــدرضـانام بود   که عمـری وطن راحتش کام بود

 

به الوندکـوه گوشه باشدگواه   به پیغمبــران صالح آن تیغ گاه

 

هـوای لطیفش جان پروراست   به صبحش مسیحــااندربرست

 

به وقت عــزای حسین ماتمی  زن ومـردوکـودک گرفته غمی

 

به شادی بلندقهقـه خنـده ها  زکـویی به کـویی ازخـانه ها

 

نگوینــدنام کسی بی نشـان  جــزآقـاوخـانم نگیرندزبان

 

زآخــاله ومیـرزادایی دلـم   به بیب خـاله وعـم قزی مایلم

 

همه رک وراستندوبی غل وغش   ببـافنـدقـالی وپارچـه زوش

 

زجیرجیغ وارچون وازچرخ چاه  بلنداست صـداروزوشب گاهگاه

 

تابسـون واوجـی وآلاکلنگ  حلـه قـوقـووترکه وقلوه سنگ

 

حـموم جعده ومینده ودرلاگا  سحـربقچــه هـازیربغل تا بتا

 

قنـات قوقه وسفالوزن هنوز   دل اوسـّاقمپــوز نشـاندبه سوز

 

زصحنـه کـروسروزایادکن   به پشتـه وجــاق مشته فـریادکن

 

ببخشیــدکه گفتم آلاکلنگ  هلمـونه مـین جنبونه دنگ ودنگ

 

زجیـزغلبیروبازی تاق وجفت  دگربایدت  چوب سـرانداز گفت

 

گرفتنـدیاران همـه چوق وپل   به وقت قولنج آب جوشان وهـل

 

بزرگـان تمـامی به دنبال کار  سگ وخرگوش وبرف وباغ وشکار

 

تمـون وجیلیـزغه کلاه نـمد  کمــرگیــوه پــهلوانی شمد

 

نظامی  قبـا آلخولوق زیرجامه   ‏‎ُارُسی  گـالش کِـیش وگیوه پاره

 

بوی عیدوحمام وسرمـه حنـا  پاچــین وُتنُکـــه به پای زنا

 

زنـندتخـم هارابه دندان چشه   سربردوباخت این کشه اون کشه

 

چونوبت به چـارقاف آیدپدید   نشیننـدسـرپنجـه خشتک درید

 

زننـدقلعـه داران خیبـرگشا    به سـوربه  لقـد ازپسین تاعشا

 

زخرپشته آن بازی پرجهـش    شــمارند یک وچارده اندرپرش