گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

مادر
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ۸:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٩/٢۱
 

20آذر 1389

مادر خـــــــــوب وصبور همچو پرستو لانه را    با محبت می نشــــــــاند دردورنج خانه را

دست تدبیــــــــــــرش برآیدازمیان آستین    دامن همت ببنـــــــــدد درمیان کاشانه را

چون که طوفان بلا ناگه افتـــــــــــددرمیان    چون صدف گیرد به خود هریک زمادردانه را

تب مگر جرأت کنــــــــد ازدردرآیدنیم شب     قطره ای با قل وهوالله پرکنـــــد پیمانه  را

کس مگــــــر یارای غم خوردن برد اندردلش    چهــــره شادان می کند هم قصه و افسانه را

خاطــــــــرات نغزوشیرین در کلام دلکشش     بس کـــــه دارد سینه بگشاید دم  آزاده را

تومگر غفلت کنی پایت به چیــــــزی برخورد    کـــــوس رسوایت زند از خانه تا همسایه را

جمعیت  را شمع وتن هارا همــــــه آرام جان    ورد موعــــــودش کند عاقل همه  دیوانه را

دربساط خود نهــــــــان داردفراوان هدیه ها    هـــــرچه می خواهد دل تنگت بگو جانانه را

یک شب از حـــــلوا سخن رانی تو ازراه هوس    آردروغــــــــن باگلاب زعفران هل دانه را

گرهوس رانی به ییلاقات ودوردست های خوش   مــی کشاند ظرف وزنبیل جامه دان وجامه را 

درمسیر چون می گذاری با مسافت هـا ی دور     جملگـــــی خوابند کمک یارست او راننده را

باحواس جمع داردجاده هـــــــــارا زیرچشم    تامگرخمیــــــازه را حسرت خوری سامانه را

ضــــربه ضــربه قلب  نازش می نوازد زندگی    بار خـــــــدا افزون کند پرواز این  پروانه را

گـــــــــــرخدا ناکرده ماشینی زکوچه بگذرد    وارسی ها مــی کند هم دوست وهم بیگانه را

بامـــــــــدادناگشته بیدارست به ذکر و نا فله    روزتا شب در تکــــــاپو هال و آشپزخانه را

ساعت شش می رود تا هفت ونیم ورزش کنـان    چون که ازره می رسد سنگک بگیـــردچانه را

کتلت وحلــــــــــوا فسنجونش بود آرام جان     سفـــــــره اش آباد سازد گشنه و ویرانه را 

ما اگر عمـــــری نشستیم پای او افسانه نیست     طـــــــــالع نیکش کند شیدا دل رندانه را 

نرگس ونسرین زنسل دوره شــــــــاهان  بوند    گـــــــــل پریسا ووحیدپرشاد پرپرشانه را

درحـــــــــریم دولت اسلام حال دیگری ست    شکــــــــر باید این بساط غیرت شاهانه را

میوه صبروقناعت  عزت ست ازکــــــــــردگار    ناسپــــــاسی بی برکت می کند  یارانه را  

مادر این روزهاکه قدری روزگارش خلوت ست   درس ومشق داردفروان  ترمی وماهانه را  

عنقریب دوران ضعف و نکس وپیری می رسد   دست وبال خویش بایدجمع کرد میخانه را