گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

هوس
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

                                    زن  وهوس

هوس

مـرابادل سـروکــاراست نه باسـر    مـن ازســوراخ می آیم نه ازدر

 حــریم خــانه هـاراجـای دارم    درون سینـــه هـا مأوای دارم

به چشــمانی که درتب مـی گدازند   لبـــانی راکه درشب می نوازند

همـــه کـارم به امیداست وشـادی  نیـارم من زغـم  یک لحـظه یادی

زن

 همـــه دام ازتووصیــــادازتو    همــــه دادازتووبیـــدادازتو

توتخــم فتنــه هــارامی فشانی   ستـم رابرســرمــامی کشانی

اگــرداری به چشم مــاحـواله    کزان آه دلست دایم پیاله  

درستـه نوجــوانی رفتــه برباد    بیـــا دورجــوانی را کنیم یاد

درآن خـانه کـه شوری وشرابیست   درآن عطــری زریحان وکبابیست

دوطفـــلانم زفـــرط بینوایی    ندارندزین غـــذاها آشنــایی

سـربی شــــام بربالـین دارند   زانعمـت  ولاالضـــالین دارند

هوس

 تراای نازنین مـی جــویم اینک    تنت راازبلامـی شـــویم اینک

مـراباکـودکانت نیست کـاری    هـمی جـویم زپیمـانت شکاری

دوطفــلانت مـراچون خاردارند   دوچشمــانت مـراتیمـاردارند

زن

 دوروززندگی کـوروکـرت کـرد  جهان آکنــده ازشوروشرت کرد 

توکــه باخودفــراوان پول داری   بساط وخـانه مقبـــول داری

سـری معـروف داری توی سـرها   هــوادارتواندخـوف وخطـرها

کشیدی نوجـــوانان را به کاری   زهــریک بوسه ها شیرین کناری

نکــردی شــرم ازروی نجیبـان   نبـــوییدی گـلی ازدین وایمان

فــریبی هــرکسـی را بازبـانی  یکــی رابازمـین یاآســمانی

یکـی راوعــده گـرمـاگذاری   یکــی را دریخ وسـرماگذاری

خـرت ازپل گذشت  آرام گـردی   میــان مـردمان بدنام گـردی 

همــان به تا به روزخــودبسازم   به نان خشک وگـاهی با پیـازم

هوس

 به آن قــامت به آن رعنـایی تو  جــوانی وســرشیــدایی تو

نبـاشدحیـف ازدورجـــوانی   گــذربرتوکنــدبادخــزانی

بیــاتاکـــام خودازدل برآریم  گلیـم غـم زآب وگـل درآریم

مگــردنیـا نداردعمــرکوتاه   جـوان مـرگی نداردراه ونیمـراه

سبوی لحــظه هاراآب گیــریم   کمنـــدگیسوان درتاب گیریم

به لب ازغنچــه بستانیم جـامی   زچشمـانت کمـانی پشت بامی

زســاق وبازوان چـون صنوبر    انارسینــه هــاوطـوق مرمر

کف چون برگ گل درآب شوییم    صدف هابشمریم درخواب جوییم

به باغـی بگــذرددنیـا چو آبی  سبک آرام وزیبــاهمچـو خوابی

زن

 زرؤیـا گفتن ونازک خیــالی   زخـودبیرون شـدن حالی به حالی

بودآسـان ولی هنگــامه کـار   نینـدیشی  به جـزآوردوپیـکار

به همت کــاخ توویران سـازم   زکــارخودهـمه حیـران سازم

ســر مـارهوس کوبم به سندان  گــذارم برجگـریک لحظه دندان

مــدارزندگی مـردی بـجوید  کس ازدوران نامـــردی نگوید

به صــبروابتـکارپیـروزگردم   چــوفــردامی رسد بهروزگردم

دوکــودک همچوشیرشرزه آیند  تبـردردست به قطـع هـرزه آیند

دوروزه کــام دنیا نوش جانت   رسدبرپوست وگوشت واستخوانت

طهــارت روح ماراجــاودانی  بشـارت وعــده هـای آسمانی