گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

مکتب
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

بیــدار

مـراکودکی سن هفت سـالگی       سـرکـوچه بازی به همپــالگی

سخن هــــــای شیرین زمرد درشت       درشتی به فهـــــــم وبه بازو ومشت

یکی نقل می کردبه مکتب شدیم        ره دور گــاهی به مـرکب شدیم

چو بگذشت ازلوح ومشق وکتاب      کنیم تازه جـان را به مینــای آب

چو هنگام چاشت آمدوسدجوع        گشـودیم سـرسفـره هـارا هلوع

یکـــــــی را نه نان بود ونه قاتقـــــــــــی  همـــه کـــــودکــــــــــان  درخورش فایقی

تعــارف بکردم بفرمــازدم        تن اسـتخوانش به گـرمــازدم

بگفتـا خـداوندبرکت دهــد        زخـاکت به جنت حـرکت دهد

توگرلطـف کردی کرم کرده ای       به خــیروصلاحم قـدم کرده ای

کجـاهست معـلوم ترا ای فلان        کــه باشـدپدررارضـایت برآن 

توخودکودکی وطفیلی خـوراک       مـرازین لقمـه است  بسیـارباک

بگفتم خـدایا چنین بنــدگی       به این کـودکـی وه چه تابـندگی

بزرگ گـرشوددلستان می شود      به دل هـاهـمه گلستان می شـود

چوعمری سر آمـد به پنجاه سال      خـبر آمـدازشهـرقم درمــحال

بروجــــــــــردی آن مرد تقوا به مر د    دراجتهـــــــــــــــادش به مردی سپرد  

 

به گلپـایگـانی عـزیزخــدا       که طفلی حق ازباطـل آمـدجـدا

 

 به روزی پاک وبه شـیرحـلال      نیفتی به عمــرت به چــاه ملال

 

خـداگـردهـدبخت بیداره ای        زهـر مشکلی می کنی  چـاره ای