گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

گرانی بزرگ
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

گــــــرانی بزرگ

پدر گفــــــــت بودم به ده ســــــــالگی   زره آمدی قحــــط وخشــــکسالگی

به آوازه ایــــــام بـــودی گـــــــــــران  گــــــــــــــرانی بزرگ نام آمد ازآن

هزارودیست است هشتـــــــــــادوشش  ازآن ماه کمتر به پنــــــــج وبه شش

همه چشمــه هـــــا وهمه چـــــاههــــا  شدند خشک وبستند همـــــــــــه راهها

قنـــات بزرگ وچهــــــــــارسنگ آب   ندیدی به جز خــــــــاک سرخ مذاب

جوانان همبـــــــــازی ازگشنــــــــگی   بمــــردند یکــــــــــایک هم ازتشنگی

چنـــــان بی رمق گشت مــــــرد قوی    که آهـــــی بلنــــــدتر ازآن نشنوی

همــه مــــرده بی قبـــــرهمه  بی کفن   کنــــــاری فتــــــاده به دشت ودمن

توانی نبــــود آن کــه گـــــوری کننـد   نه دانی که انبــــان مـــــــوری کنند

اگـــر لقمـــــــــــــــه ای بود بانام نان   بپایش بدادند بهــــــــــــــای چو جان

همـــــه مـال دنیا برفت بهــــــــر نان   گهی خوردن چــرم وضیق جای نان

خبر بود که فرزند به دیگ کـرده اند   زبهـــــــــــــــــــر شکم آبرو برده اند

پدر خـــــانه بفـــروخت یک کیسه آرد   که روزی به آن سر کنیم آرد وکارد

شب آمــــــــــــــد دزدی وآن را ربود   که ماندن دراین خـــانه ماراچه سود

چنـــان هیبتی خـــانه هـــــــارا گرفت    که ترک وطـــــــن دست بالاگرفت

خدا وحشتی بود چو شبهـــای قبــــــر    یهــــــــــــود ومسلمان گرفتاروگبر 

زمان چون شود بسته فکـــــــرت کنند    زمین چون شود خسته هجرت کنند

یکی عمه داشتم به طــــــــــرف اراک   که می رفت نژادش به سلمان پاک

زصــــدقش خـــــــداوند رحمت کنان   به رزقــــش فــــراوان ومنت کنان

بهشت برین خـاک «عنبــــــرته» بود   دهـی را«عمـارت »دگر«هفته »بود

همه مــــال هــا نعـــــــــل بستیم زود   به وامـــــــــــاندگان احترام ودرود

ده خشک وتفتیــــده تنهـــــــــــــا وتک   همــــــه کوچ کردیم ازآن یک به یک

دوروزی بـــــراندیم بـــــــه راه دراز   نبودش دگـــر چـــــاره  ای برفراز

نه خود خوردنی بود نه اسب وستور    نه زانو توان ونه چشمــــــــان نور

گـــــــــــــرانی زمان وزمین گیر شد   چـــو جانی به تن بود ازآن سیر شد

اگـــــــــــــر نعمتی بود بر خان بود    کــــــــــــه با اجنبی بسته پیمان بود

نبودند مــــــــــــــــردان بیدار بخت   به رنج وبه زحمت گــــــرفتارسخت

به نزدیک هفـــــت سال قحطی کشید    دل مـــــــــردمان جام سختی چشید

ره رستگـــــــــــــــاری پی سال ها    نمــــــــــایان شد ازکوه واز یال ها

کنون لحظه هجـــــــــــرت دیگـری   کــــــــــه بوی وطن راحت دیگری

وداع همه دوستــــــــــــان تلــخ بود    سخـــن ازسمــــــــرقند وازبلخ بود

عموی بزرگـــم به آن جـــــا درست    ادیبست واز همســــــــران برترست

سراسر چنیــــن است کــــــــارجهان   یکی ازخــــــــــــراسان دگر اصفهان

چو آهنگ رجعــــت ســـــرآغازکرد   دل اندرره خــــــانه پروازکـــــــــــرد

برادرداشتم که پنــــج سالـــــــــه بود   بـــنام اکبــــــــــر ونقش یک ساله بود

یکی خواهرم تازه چــــون برگ گـل     بنـــام« طــوطی» قطره ای جام مل

چو محرم شود صیغـــــه بر کودکی     به پنج سال عمـــــرش فزون اندکی

که محرم شود مرد همســـــایمـــــان    به مــــــــادر که بود مایه ی خانمان

چو مأنوس گشتند بهم ســـــال هــــا   همــــه بازی وشــــادی احـــــــوال ها

به وقت جدایی چنان ســــــوختنـــــد   زداغ جــــــدایی بیفــــــــــــــــروختند

زطفل وزن ومرد بگــــــریستــــــند   کــه طــــوطــی و«بچــه »جـدا نیستند

چو طوطی به همراه برگشـــــت ده   که عمــــــرش بگـــذشت کمتــــر زده

براو کدخدا زاده ای خواستگـــــــار   زجــــــای« ســـراور» براو مـاندگار

چو رفت خـــــــانه بخت وشد بارور   ازو شــــد پدید همچــــــــو در وگهر

 جوان مرگ ازدار دنیـــــــــا برفت   زآه دل بچـــــه آن ســـــــــــان برفت

چنین قصه گفتنـــــــد تا ســــــال ها   زبان به زبان گفتـــــــن حـــــــال هـا

شکستن دل کودکــــــی این ســــــزا  خــــــدارحــــــم باید به این ناســــــزا

گذشت سال ها وگــــــرانی نبـــــود   گـــــران شــــد ولـــی آن چنانی نبود

خــــــدا می گشاید دررحمـــــــــتش  بود صبـــر را بنـــــــــده درزحمتش