گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

سفری به گوگد
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

                      

سفری به گوگد

 

صدای تق وتوق وپتـک وسنــدان    درقــابلمه وقوری وقنـــدان

 

میـــــان لاله زاروسوک بازار     ولای چشم چـــران ومردم آزار

 

زبسکـه دکـه ودکـــان دیدم      فولکس قورباغه وپیــکان دیدم

 

دم پــاچــه گشادو تنگ باسن       فتــاده کـــل زانو زیر دامن

 

سرسینههمه  بازست چو گویی      به چــوگـان بلاافتـاده رویی

 

یکی افشان مــویش تامـــیانه     یکی کرده به بازویش کمـــانه

 

خرامـان مست وحـیران درخبابان     یکی افتاده چون غــول دربیابان

 

یکی اصغــر قاتل تو کوچه ها ول     یکی شعبان بی مخ درجمع ومحفـل

 

گروهی زنــده بــــــاد امرده بـادا     شاید اصغروکیـل شد بـادابـادا

 

یکی پلیس شده    سوت مــی نوازه     یکی آژان ومرغش مثل غـــازه

 

تمـدن سینما   فیـــلم فـــــــراری    عروس می کرد آن جـا بی قراری

 

یه روز ی  نامـه آمـد ازعمـــــــویم      من وبابا به گــــرم گفتگویم

 

سـلام اولش عـــــــرض ادب بود    حضور پیک او خـیلی  عجب بود

 

یکـایک قـوم وخــــویشان درسلامند    به عافیت نشسته درکلامــــند

 

زحـال مـــــــا به پرسی درسـلامت   که غـــــــرق نعمتیم  ما تاقیامت

 

چوگشتم فـــــارغ از مضمون نامه   نشستم لحظـــــه ای درکنج خانه

 

بهــــــــــاروتق ولق درس و قرآن   صدای بیل وکمچه تشت وفرقان

 

حیــــاط مدرسه سنگ است وآجر   زگچ وماسه گشته هرکجا پر

 

یکی شوق بیــــــــــابان دردل افتاد   به گاراژ وبلیطش حاصل افتاد

 

اتوبوس شد لبالب  ازمســــــــــافر   تکانی خورد همه گشتند حاضر

 

صدای قاروقورودود وگـــــــــرما  به سرعت ازخیابان سوی صحرا

 

یکی سیگار دودش درفضـــــــــاپر  یکی تخمه شکسته سر به آخور

 

یکی شوفر نگــــــه دار شاش دارم  هوای خوردن خشخاش دارم

 

چو از پل مــــی گذشت وکوه دره   صدا آرام آرام ذره ذره

 

جمــــــــــــال  بی مثال احمدی را   علی مرتضی آن سرمدی را

 

صلــــــــوات باطنین خوش نوایی   فروغ دیده ودل را هوایی

 

بیابان لحــظه لحـــطه دور می شد   اتوبوس سرخوش ومغرور می شد

 

به پیچ چشمه اسفیــــــــــد نارسیده   دل وحان وتن آدم رمیده

 

بوی عطــــــر وطن بیداد می کرد  علی  اویار زدور فریاد می کرد

 

زده بالا دوپاچـــــــــه بیل بردوش   سبیل چخماقی ردبنا گوش

 

زسعـــــــــــــــدآباد بوی گوگد آمد   زچاسوخته صدای احمد آمد

 

یذا بالا به پل قاضـــــــــی رسیدیم   زراه دور ولی راضی رسیدیم

 

چو رد می شــد ااتوبوس ازخیابان   کباب وبوی شیرینی فراوان

 

منار سلجــــــــوقی می کرد اشاره    کمی آرام بگذر ازکناره

 

برای رفتن شهـــــر تامحلــــــــــه   درشکه می گرفتی یا پیاده

 

درخت توتا ترا آواز مـــــــــی داد   دلت را صحنه کر پرواز می داد

 

غروب خانه هــــــــــا ودود وآتش   مهیا شام وصحبت گرم بارش

 

به بالش  سرگذاری شب تراخوش   سبک از خواب نوشین ماجرا خوش

 

به صبحانه فراوان خـــــامه وشیر   مربا تخم مرغ ورنک وانجیــر

 

هوای دهکده جــــــــــان می فزاید   صفای با طنش دل مــی رباید

 

پسرهــــــــــــا درقراربیشه زارند   به صحرا وعده ی دیگر گذارند

 

زراه کوچه باغ و یونجــــه زاران   میان سبزه هــــــا وپنبه زاران

 

علف لب بر لب جوی میگـــــذاره   به موج آب  ابرو میگـــــذاره

 

درخت وبیدوسنجد ســــــــایه انداز   صنوبر با ونو گردیده همساز

 

میان یونجه هــــــــــــای ارغوانی   گل گندم بنفش جــــــــــاودانی

 

میان شبــــــــــــــدرا پشتک زنانیم    به گندم ها همه جفــتک زنانیم

 

کند بزغانه بعبع مادگو مــــامـــــا   خره عرعرکنــــان اندر پی ما

 

الاغ ورپریده دم علــــــــــــم کرد   دوسه جفتک زده پایم قلــــم کرد

 

الاغ آمــــــــــــاده با یال تمیز ش    سروسم سیـــا دم عــــــــزیزش

 

تکه سر درپی بز می گــــــــذاره    درودشت وچمن وامی گـــذاره

 

به چشمان حریص وخـون گرفته    به شاخ چنبری ارچون گــرفته

 

هوای خوب صحـــرا روح پرور    نشاطی موج صحراراسراسـر

 

تلیسه  درپی جـــــــــــــونه روانه    به فکر آغـــــــوز وشیرخـزانه

 

دم افشــــــــــــاند به فصل زاد آور   ازآن دل خوش رعیت  شاد آور

 

زمــــــــانی بگذرد  نه ماه  واندی    به لطف ایزدی گـــوساله قندی

 

چو مـــــادر زاد لیسد جان خودرا    همه عمرو همه ایمــــان خودرا

 

به ساعــــــــــاتی گولو درراه افتد    خوراکش ازعلف  تا کــــاه افتد

 

کنـــــــــــد ماما بر گوساله خویش    کشد افسار را از پشب وازپیش

 

به شیر اولین آغوز گــــــــــــویند    به مهمانی شب و هم روز پویند

 

برند ریزند به آب اندرروانـــــــی    برکت می رســـد غیب ونهانی

 

اجاق پرحرارت  توی مطبـــــــخ    ستاند بوســــــه ازدیگ پرازیخ

 

به چوب هلگ وبادام وصنـــــوبر   کنند هیزم فـــراوان خشک وازتر

 

چو دیگ آید به جوش  آرام گیـرد   اجاق پرعــــــــــلو کم کم بمیـرد

 

یه من گیری وگادوشی وچارگوش   زشیرش پرکننــد تا لاله ی گوش

 

کمی کز داغـــــی آن برطرف شد    به مایه می زنند تا لب به کف شد

 

صـــــــــــدای موچ موچ مادر آمد    نفس پاکی زدر چون خواهر آمد

 

به دورش پارچـه ی گــردودرازی   گلیمـــــــــی پاره ای چادرنمازی

 

چوکم کم سرد شد بولوکه ی ماست   همان قایق خورش بیکم وکاست

 

خسیره خیس کــــرده مشک دوغش   کجــــا باور کنـم حرف دروغش

 

حموم رفته غـــــــــــروبی آسا آسا   نطــــــــــــــافت برقراره سر پسا

 

به وقتت فتنه شیره گیــــــس بریده   سر دعـــــوا دهــــن چاک ودریده

 

نشسته باب خسیــــــــــره پا طویله   یه کــــــاری میکنه با دست بیله

 

عروس عمو خانم باجی وخــــــاله   بریزند مـــــــاست  تازه درپیاله

 

قرار روز مشکــــــــــه برد دلم را   طنــــاب دار حل کرد مشکلم را

 

طناب از فــــرق سولاخ سر بیفتاد  زدست وپای مشک فـــــریادوبیداد

 

زسر ماست فـــــراوان  تاشکم شد   فـــــــــراوان آب تا زیر شکم شد

 

پاچین را ورکشیده  توی شــــــلوار  همـــــه ی کاروبارها گشت تیمار

 

یکی دست می دهــد وان می ستاند   زســــــر تادم شکم را می کشاند

 

سرساعت صـــــــــــــــدا آرام گیرد  کــــــــره ازآب وازدوغ وام گیرد

 

گره کوره به دندان گـــــــــاز گیرند  گـــــــلوی مشک زبستن  بازگیرند

 

روان گــــردد دوغـــــــی زان میانه   درون دیگ وسینـــــــگه عامیانه

 

دنار کره زهــــــــرمن ماست گیرند  زشش کیلو دوسیرنیم راست گیرند

 

کره را آب کننـــد دردیگ و دیگچه   به آتش بر کننـــد با سیخ وسیخچه

 

چو جــوشـــــد روغن زردی بر آید   زعطر وبوی آن غصـــــه سر آید

 

شد آن حاصل که می جوید کشاورز   بهای زحمــت از کـــاویدن وورز

 

خدایا حـــــــرکت ازمن بر کت ازتو   سرا پا بنـدگی من شـــوکت از تو

 

کنند دوغ درمیـــــــان  وکیسه کیسه    بیاویزند فـــــــراوان ریسه ریسه

 

چو آب ازآن فـــروشد سفت گــــردد   چکیده  همچو مـــاست زفت گردد

 

زآبش قـــارقـــــــوری آماده گــــردد   زســــــرکـه ترش تر آزاده گردد

 

بجــــــــــــوشانند دوغ بی امــــان را  بگـــــــــردد سفت نیمی اززمانرا

 

به سفتی چون رسد شد گـوله گـــوله   به خشکی کشک گویندسوله سو له