گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

تعزیه خوانی
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

 

مجلس  تعزیه خوانی

 

 

 

صـدای طبـل و شیپور ازره دور        زبام خــــانه  ها تانفخه صور

 

 

 

به  تعـــزیه سوادنوحه خوانی         مصیبت هــــای دوران جوانی

 

 

 

زمین کــــربلا وکشته هایش       سفالوزن به جـــمع پشته هایش

 

 

 

کف دروازه هــارا آب وجارو        زننـد کرسی وفرش از پشت وازرو

 

 

 

بیـــاراینـد میــدان بلارا         بـلا تشبــیه زمین کـــربلارا

 

 

 

اهالی دسته دسته درشتابنـــد         چو لیــــلاورباب درپیچ وتابند

 

 

 

من وعبـدالرحیـم وکاظم لنگ         سـوار اسب چوبی عـ ـازم جنگ

 

 

 

یکی شمـــر ویکی ابن زیاده         ســواره لشگروگــاهی پیـاده

 

 

 

یزید آن نـابـکار بی قــواره         نـدارد آســمان ازاوستـــاره

 

 

 

یکی قاسـم چـو شمشاد شهانی        سکینـه سـروبستـان معـــانی

 

 

 

چـوزینب زینت کرببـلا بـود        مـدیـر کـاروان پـربلا بــود

 

 

 

کـلاخودبا پرطـاووس و شاهین       رشیـدکـــربلا عبــاس آیین

 

 

 

ادب بوسیـــد زمین کربلارا         فـروپاشیــد سپاه اشقیـــارا

 

 

 

به سیل دشمنــان زورق سوارم        دمـار از نسل نامـــردان برآرم

 

 

 

منم مـاه بنی هـاشم به عـالم         به نیکـویی زآدم تا به خــــاتم

 

 

 

من وسقـایی لب تشنـــگانم        فـداسازم دراین ره جسم وجــانم

 

 

 

دلاور می گرفت ازتـیغ حیــدر      فــراوان کشته هــا الله اکـبر

 

 

 

غـــریو یاابوالفضل ازخـلایق       بلنــــد می شد دقایق از دقایق

 

 

 

چو دست آن سپهدار علمــدار        زتن گشتی جــدا مردم عــزادار

 

 

 

به سر سینه زنان بااشـک وزاری        جگر پرسوز ودل ناسـازگــاری

 

 

 

چو نوبت را جوان کربلا شــد        علی اکبر آن شــیر خـداشــد

 

 

 

صلوات جلی ازجـان کشـیدند        به شیپورهــا دمـادم می دمیـدند

 

 

 

حسین چون قامت فرزند می دید         علی و مصطفـی خـرسنـدمی دید

 

 

 

به میدان شــد سواره نوجـوانم       علی اکــبر آن شــیرین زبـانم

 

 

 

سـر بوزینه هامی زد به شمشــیر       زدشمن می رسید صـد نیزه وتـیر

 

 

 

چو نامردان به یکجا حمله بـردند        تن پاکش بـه خاک وخون فسردند

 

 

 

چواصغــرباب خودرایاوری کرد      زمین کــــربلاراداوری کـرد

 

 

 

نگاه حـرمله شعله کشان شــد      گـلوی اصـغرم شعبـه نشان شد

 

 

 

زبغضش حــرمله بی تاب گردید       زتیرش اصغــرم خوناب گـردید

 

 

 

حسین تنهـا به دشت کـربلاشد       غـم غـربت به جـانش مبتـلاشد

 

 

 

به تیـروسنـگ ونیزه حمله بردند       شکسته فـرق و دستـارش سپردند

 

 

 

به گـودقتـلگـاه زهــراروانه      زچـه شـمرلعین هـرسـو دوانه

 

 

 

جـداکـردندسـر سـّر   الهی       ربودندحلـقه ی انگشت شـاهـی

 

 

 

بتــازاندندستوران ازپس وپیش        بدن هـاپاره پاره دل هـمـه ریش

 

 

 

چه طـوفانی به پادرخیمه هـاشد      فـروزان آتشی ازکینـه هـاشـد

 

 

 

سکینـه دامنش آتش گـــرفته     به خیمـه عـابدین مـاتش گـرفته

 

 

 

زمین کـربلاخـون بردل مــا      سـرشتنـدزان هـمه آب وگل ما

 

 

 

فغـان وشیون ازطفل وزن ومـرد      بلنـد از کـارزارو گــاه آورد

 

 

 

برای حفظ دین جان مایه ای نیست      زمیـن کـربلارا سـایه ای نیست

 

 

 

اســـیری عزت آل رسـولست      پیــام زینب از سوی بتـولست

 

 

 

زبوسفیان به جز تلخـــه نروید       به آب زمـزم ارطفـلش بشـوید

 

 

 

زنسـل مصطفی گـلواژگــانی      حسین وآرمــان جـــاودانی

 

 

 

نداری دین اگــر آزادگـی کن     به درگــاه الـهی بنـدگی کـن

 

 

 

خدایــا کن قبول آیین مــارا       بده نصـرت سپـــاه دین مارا