گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

پند برکت
نویسنده : حسین آقامحمدی گلپایگانی - ساعت ٥:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

پنـدبرکت

مـراپـندگفت پیرفـرزانه ای   به شیـرین زبانی وافســانه ای

به حاجی محمـدحسین نام بود  به کشت وفلاحت هـمه کام بود

ورا بود برادرزخـود زبـده تر   نصیحت گـزاری کمی خبره تر

حلال وحرامش ترازوکشــان  حـلالش به مردم انگشت نشان

ورانام بود زینـت عــابدین   که روی خوشش بود آبروی دین

لباسش سفید وکلاهش کـبود  به تن کـرده ژیلـه هـواسردبود

به قامت بلندوبه چهــره نکو  مـرامش شریعت هـمه مو به مو

توکل به لطـف خداوندگـار  نبودش فراغت به جزکشت وکار

بگفتــا به دوران پیـران ما   به دوران پاک دلیــران مــا

که بودند دوتن رابرادربه هـم    به ملکی شـریک وبرابر به هم

یکی بودعیالواروخرجـی فزون   دگربود مجـرد درآمـد فزون

به محصول گندم چه برداشتنـد    ازآن دانه هایی که برکـاشتند

بشد  قبـــــــــــــــه ی گندم چون طلا     به خـــــــرمنگهــــــان کپه ی بی بلا

نمودندتقسیـم محصــول خود   کـه فردابرندخانه مقبول خود

به شب وقت راحت بلندشد یکی  که این است مجرد زمن اندکی

ببایدفــراهــم کندزندگی   بردخــانه جفتی به فرزانگی

بوددست اوخـالی ومن غمین   بریــزم به سهمش نداردکمین

چو درخــــواب شد خستــگی واکند   تن خستــــه اش خــــــــواب شیدا کند

مجــردبلندشد به آهستـگی   رهـاگشته بوداندک ازخستگی

برادرعیــالواروتنگدست بود   نداروفقیــروپایین دست بود

بریزم فـراوان برسهـــم او  نشـایدرسـداین عمل فهم او

برادربه فکـــــربرادربود  زخـودکنده چون شیرمادربود

چوفــردابلندآمـدی آفتاب   سـر قبـّه برداشتند درشتـاب

به هرساله محصول بود صدجوال  به هـریک سهمی ازآن درقبال

به یاری مـردان وهمسـایگان   کشیـدندگنـدم زصبح تاشبان

همه پک وچیل وتمن لب به لب   خدابارمانده ست وگردیده شب

زچـه این همه رحمت آمدپدید    چنین رحمتی سـال عمـرم ندید

نداآمدازسـوی رب علیــم   که روزت به کـاروشب اندرالیم

توکه فکـربودی بـرادربه نان   برکت دهـم قوّت وجسم وجان

برادرنکــوبابرادرکنـــد    وزان التفــات حـّی داورکند

برادرکنــد بـــابرادربدی   غضـب آیداوراغــم ایـزدی 

 


 
 
هول کودکی
نویسنده : حسین آقامحمدی گلپایگانی - ساعت ٥:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

هول کودکی

بدیدم کیسه ای  خـــــــــاکی خمـــــیده    ســــــــریع وتند می رفت سربریده

دلم دریای ترس چون بیدلرزان     دویدم هاج وواج افتان وخیزان

صدای قلب خودرامی شنیـدم     به عمـرخودچنین چیزی ندیدم

نه یارایی که پرسـم ماجـرارا    کمـی بنشـانم ازخوداین بلارا

دگــــــر این قصــــــــــه ازیادم نبردم   به تاریکــــی ذهــــــــــن خود سپردم

گذشت وسال هاازخاطرم رفت  پیـاده گشتـه بودم قاطرم رفت

به وقت نوجوانی روزمحصـول  جـوالی گنـدم وازکـاه مقبول

شتـــــــابان  ره زســــــــــر تاپا گرفتم   گـــــــــــــرفتم دوش واز معبر برفتم  

بدیدم کـودکـی پادرفــراره  دوپاقـرض کرده خیلی بیقراره

دوباره هول به جان افتادنی کرد  دلم یاد اززمـــــان کودکی کرد  


 
 
مکتب
نویسنده : حسین آقامحمدی گلپایگانی - ساعت ٥:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

بیــدار

مـراکودکی سن هفت سـالگی       سـرکـوچه بازی به همپــالگی

سخن هــــــای شیرین زمرد درشت       درشتی به فهـــــــم وبه بازو ومشت

یکی نقل می کردبه مکتب شدیم        ره دور گــاهی به مـرکب شدیم

چو بگذشت ازلوح ومشق وکتاب      کنیم تازه جـان را به مینــای آب

چو هنگام چاشت آمدوسدجوع        گشـودیم سـرسفـره هـارا هلوع

یکـــــــی را نه نان بود ونه قاتقـــــــــــی  همـــه کـــــودکــــــــــان  درخورش فایقی

تعــارف بکردم بفرمــازدم        تن اسـتخوانش به گـرمــازدم

بگفتـا خـداوندبرکت دهــد        زخـاکت به جنت حـرکت دهد

توگرلطـف کردی کرم کرده ای       به خــیروصلاحم قـدم کرده ای

کجـاهست معـلوم ترا ای فلان        کــه باشـدپدررارضـایت برآن 

توخودکودکی وطفیلی خـوراک       مـرازین لقمـه است  بسیـارباک

بگفتم خـدایا چنین بنــدگی       به این کـودکـی وه چه تابـندگی

بزرگ گـرشوددلستان می شود      به دل هـاهـمه گلستان می شـود

چوعمری سر آمـد به پنجاه سال      خـبر آمـدازشهـرقم درمــحال

بروجــــــــــردی آن مرد تقوا به مر د    دراجتهـــــــــــــــادش به مردی سپرد  

 

به گلپـایگـانی عـزیزخــدا       که طفلی حق ازباطـل آمـدجـدا

 

 به روزی پاک وبه شـیرحـلال      نیفتی به عمــرت به چــاه ملال

 

خـداگـردهـدبخت بیداره ای        زهـر مشکلی می کنی  چـاره ای

 


 
 
وادی شوریده
نویسنده : حسین آقامحمدی گلپایگانی - ساعت ٥:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

 

وادی شوریده

شعری برای گوگدم این وادی شوریده ام دست مجبت می کشد برچهره وبردیده ام

آبت روان درهرگذرچشمت روان درهرنظر  خاکت مبارک بودومن عطری ازان بوییده ام

دستت به دستان بهشت پادرگلیم هفت وهشت آبادی ازمحصول وکشت گل پونه هایت چیده ام

حکمت سرای من تویی مکتب سرای من تویی عمری زمهرت درعزور ازاین وآن ببریده ام

دوری به پا استاده ای گرد جبین ینشانده ای آه ازنهادم می رودزین دود به جام دیده ام

ازآسمان می رفت خون ازدیدگان ذوالفنون  افتاده دست این وآن دری که من ساییده ام

ای مادر غم پرورم از چه خجالت می گشی  افیون وتریاک است ودود زین غصه ماتم دیده ام

من از ره دور ودرازدرعشق آن دانای راز دامان پر مهر ترا از ناکسان درچیده ام

دزدان راه زندگی غارتگران کفرودین  افکنده دام اهرمن برروی  آن خندیده ام

غیرت کنند مردان تو شیرن زن وگردان ریزند تنور دیورا آبی که من پاشیده ام

چندی گذشت از انقلاب افتاده اند از آب وتاب  کی این ستم رفت برجناب زین غم بسی نالیده ام

هرکس به وزن غیرتش سرگشتگی وحیرتش این بنده ی ناچیز نیز درحد خود کوشیده ام   

    

 

 


 
 
گرانی بزرگ
نویسنده : حسین آقامحمدی گلپایگانی - ساعت ٥:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

گــــــرانی بزرگ

پدر گفــــــــت بودم به ده ســــــــالگی   زره آمدی قحــــط وخشــــکسالگی

به آوازه ایــــــام بـــودی گـــــــــــران  گــــــــــــــرانی بزرگ نام آمد ازآن

هزارودیست است هشتـــــــــــادوشش  ازآن ماه کمتر به پنــــــــج وبه شش

همه چشمــه هـــــا وهمه چـــــاههــــا  شدند خشک وبستند همـــــــــــه راهها

قنـــات بزرگ وچهــــــــــارسنگ آب   ندیدی به جز خــــــــاک سرخ مذاب

جوانان همبـــــــــازی ازگشنــــــــگی   بمــــردند یکــــــــــایک هم ازتشنگی

چنـــــان بی رمق گشت مــــــرد قوی    که آهـــــی بلنــــــدتر ازآن نشنوی

همــه مــــرده بی قبـــــرهمه  بی کفن   کنــــــاری فتــــــاده به دشت ودمن

توانی نبــــود آن کــه گـــــوری کننـد   نه دانی که انبــــان مـــــــوری کنند

اگـــر لقمـــــــــــــــه ای بود بانام نان   بپایش بدادند بهــــــــــــــای چو جان

همـــــه مـال دنیا برفت بهــــــــر نان   گهی خوردن چــرم وضیق جای نان

خبر بود که فرزند به دیگ کـرده اند   زبهـــــــــــــــــــر شکم آبرو برده اند

پدر خـــــانه بفـــروخت یک کیسه آرد   که روزی به آن سر کنیم آرد وکارد

شب آمــــــــــــــد دزدی وآن را ربود   که ماندن دراین خـــانه ماراچه سود

چنـــان هیبتی خـــانه هـــــــارا گرفت    که ترک وطـــــــن دست بالاگرفت

خدا وحشتی بود چو شبهـــای قبــــــر    یهــــــــــــود ومسلمان گرفتاروگبر 

زمان چون شود بسته فکـــــــرت کنند    زمین چون شود خسته هجرت کنند

یکی عمه داشتم به طــــــــــرف اراک   که می رفت نژادش به سلمان پاک

زصــــدقش خـــــــداوند رحمت کنان   به رزقــــش فــــراوان ومنت کنان

بهشت برین خـاک «عنبــــــرته» بود   دهـی را«عمـارت »دگر«هفته »بود

همه مــــال هــا نعـــــــــل بستیم زود   به وامـــــــــــاندگان احترام ودرود

ده خشک وتفتیــــده تنهـــــــــــــا وتک   همــــــه کوچ کردیم ازآن یک به یک

دوروزی بـــــراندیم بـــــــه راه دراز   نبودش دگـــر چـــــاره  ای برفراز

نه خود خوردنی بود نه اسب وستور    نه زانو توان ونه چشمــــــــان نور

گـــــــــــــرانی زمان وزمین گیر شد   چـــو جانی به تن بود ازآن سیر شد

اگـــــــــــــر نعمتی بود بر خان بود    کــــــــــــه با اجنبی بسته پیمان بود

نبودند مــــــــــــــــردان بیدار بخت   به رنج وبه زحمت گــــــرفتارسخت

به نزدیک هفـــــت سال قحطی کشید    دل مـــــــــردمان جام سختی چشید

ره رستگـــــــــــــــاری پی سال ها    نمــــــــــایان شد ازکوه واز یال ها

کنون لحظه هجـــــــــــرت دیگـری   کــــــــــه بوی وطن راحت دیگری

وداع همه دوستــــــــــــان تلــخ بود    سخـــن ازسمــــــــرقند وازبلخ بود

عموی بزرگـــم به آن جـــــا درست    ادیبست واز همســــــــران برترست

سراسر چنیــــن است کــــــــارجهان   یکی ازخــــــــــــراسان دگر اصفهان

چو آهنگ رجعــــت ســـــرآغازکرد   دل اندرره خــــــانه پروازکـــــــــــرد

برادرداشتم که پنــــج سالـــــــــه بود   بـــنام اکبــــــــــر ونقش یک ساله بود

یکی خواهرم تازه چــــون برگ گـل     بنـــام« طــوطی» قطره ای جام مل

چو محرم شود صیغـــــه بر کودکی     به پنج سال عمـــــرش فزون اندکی

که محرم شود مرد همســـــایمـــــان    به مــــــــادر که بود مایه ی خانمان

چو مأنوس گشتند بهم ســـــال هــــا   همــــه بازی وشــــادی احـــــــوال ها

به وقت جدایی چنان ســــــوختنـــــد   زداغ جــــــدایی بیفــــــــــــــــروختند

زطفل وزن ومرد بگــــــریستــــــند   کــه طــــوطــی و«بچــه »جـدا نیستند

چو طوطی به همراه برگشـــــت ده   که عمــــــرش بگـــذشت کمتــــر زده

براو کدخدا زاده ای خواستگـــــــار   زجــــــای« ســـراور» براو مـاندگار

چو رفت خـــــــانه بخت وشد بارور   ازو شــــد پدید همچــــــــو در وگهر

 جوان مرگ ازدار دنیـــــــــا برفت   زآه دل بچـــــه آن ســـــــــــان برفت

چنین قصه گفتنـــــــد تا ســــــال ها   زبان به زبان گفتـــــــن حـــــــال هـا

شکستن دل کودکــــــی این ســــــزا  خــــــدارحــــــم باید به این ناســــــزا

گذشت سال ها وگــــــرانی نبـــــود   گـــــران شــــد ولـــی آن چنانی نبود

خــــــدا می گشاید دررحمـــــــــتش  بود صبـــر را بنـــــــــده درزحمتش


 
 
محرمانه
نویسنده : حسین آقامحمدی گلپایگانی - ساعت ٥:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

محرمانه

زنی بودش فزون ازشصت وپنج سال ورا مردی کم از هشتادوپنج سال 

 یکی را مرده شوهروان دگر زن     شنیده داستان مرغ و چاه کن

مغنــــی با کلنــــــــگش دانه دانه      بنا می کرد برای مرغ لانه

 به ذرعی کـزمیان خاک بگذشت     خروس بانگی برآورد بام وازدشت

فلانی چــــــاه کندن لانگی نیست    چنین اوصاف مرغ خانگی نیست

مرا کــــــــاهی وچوبی لانه بهتر   پناهی جویم آن جا خانه بهتر

جهــــــالت چشم چاهی کورکرده   کزان این قصه رامسطورکرده

هر آن کس عاقل است بیداربهتر      چو خوابست وقت کار بیمار بهتر

هوس جنبید کردند میل جفتی    بیاد نوجوانی رازگفتی

بنای صیغه باهم می گذاشتند    گهی سربرسر هم میگذاشتند

چو مرغ عشق باهم گرم نجوا   دل وامق فتاده سوی عذرا

سر شب تامیانه عاشقانه   به کام یکدگر دور ازخزانه

زرؤیای جوانی قصه ها بود   یکی شوخی یکی را خنده هابود

جوانی بود فراغت راشبانه   به دوستان دگر بودیم بهانه

تماشا گر زگرمای هماغوش   فرابردیم زسوراخ چشم وهم گوش

من ودرویش گاهی با علیجان   محمد مرتضی از خط ایووان

زسوراخ درون درنگاهی  فراوان حسرتی واشک وآهی

ستانند قلوه ودل می سپارند  چروک خنده بر دل می نشانند

هنوز لب ازلب پیران سرمست   چو تیر ی چله می گردپای درشست

به ناگه ریخت آشوبی فضارا   سپهر آسمان شرح قضارا

صدای نعره ای همسایه هارا  گرفته ضربتی کوهپایه هارا

زن ومردجوانی دزنزاعند   به فحش وناسزا اندر کلامند

نوازش داده جای خود به دعوا   کند جفت لطیفش پاک رسوا

سر هیچ چیزدعوا سرگرفته  چنین آتش به مأوا درگرفته 

غم ار باید جوانان را نشاید  بهارعمررا چندان نپاید

برو شکر الهی پاس می دار  عیال خود لطیف چون یاس می دار

نباید چاره ای باشد ازین به  خورند مردم  فراوان گشته فربه

توقع بی حدوبی حصردارند  هوای کیمیا وقصر دارند

به کم قانع شوی آرام گیری   زکوتاهی به عزت کام گیری


 
 
زنگ ریاضی
نویسنده : حسین آقامحمدی گلپایگانی - ساعت ٥:٢۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

    زنگ ریاضی

 یه روزی سر کلاس بودیم نشسته   معلــــــم درس میگفت پاشکستــه

کـــــــلاس دومی هشت ساله بودم   زمیــــز ومــــدرسه خیـری ندیدم

یه روزی سرکلاس درس ریاضی   همه سرحال وسرکیفیــم وراضی

علی حبیب  بلنــــــدشد جیغ وفریاد   کف دس روی لب هــــا دادوبیداد

هولــولـــوبچه ها اومد خــر گوش   زدیوار حیـــــــاط ازروی درپوش

معلـــــــم هاج وواج وگشته حیران  عجب جـــــایی نشان ازخاک ایران

تمام بچـــــــــــه ها دنبال خرگوش   میـــــــان مدرسه نیش ازبنا گوش

کـــــــــــــلاس آرام آرام روبراشد    ســــر جور ازسر ناجور جدا شد

زچــــــــــــال مستراح آمد صدایی    صــــــــــدای آدم بی دست وپایی

فتـــــاده آن میـــــان یک دانش آموز   نمانده از نفس عمری به یک روز

همه حیـــــــران کزو دستی بگیرند   زبیم مهـــــــلکه شــــــــاید بمیرند

خدا عمــــــــــرش دهد فراش مارا   بلند چـــوبی گرفت ازدست وپارا

کشیدش درکنــــــــــاری زان تعفن   زگنـــــــــدش شیطنت شد درتفنن

به جـــــــوق مدرسه انداخت  اورا   پلیـــــــدیش بشست زان گندوبورا

اگر آدم به طیـــــــــــنت بود ناپاک    کجا شویند نجاست را به خاشاک

امان ازکــــــــــــودکی وفکرناجور   که ازپیــــری بماند تا لب گــــور      

 


 
 
زنگ تاریخ
نویسنده : حسین آقامحمدی گلپایگانی - ساعت ٥:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

زنگ تاریخ

معـــــــــلم پای تخته زنگ تاریخ    سخن ازتاج وتخت وآتش ومیـخ

زنابینـــــــــایی لطفعلیخــــــــــان    تبار زند واز نسل کــــــــریمخان

کمی ازساعت درس مانده بر جا     صـــــــــدای انفجار معده آن جا

تمام تخته وشلوار استـــــــــــــاد     پراز خــــرده خوراک احمد افتاد  

کلاس یه پارچه شــد شلیک خنده     همـــــــــی روده بریدن کاربنده

زچاله آب سطــــــــلی بر کشیدیم     سرو دیمش به  شستن درکشیدیم

معـــلم بینـــــــــوا شلوار خیسش    سرو صورت فراوان لک وپیسش

شتــــابان تا دم دفــــــتر گذرکرد    به لطف دیگران زین دم حذرکرد

نبودش چاره شلوارش به درکرد    خجا لت بهر شستن ازحضر کرد

میــان جوق زما کـــــردادنی بود    چلوندش اندکی شـــــر دادنی بود

کلاس تعطیـــل وما سرگرم بازی   یکی گردن کلفت گــــردن فرازی

چه خوش باشد کـلاسی بسته باشد   خوراکی فنـــــــدق وازپسته باشه

چرا حالت به هم خورد همکلاسی    تو که دایم به خوردن می پلاسی

ســــــــــرراه که میام میون کوچه    به باغی پرزبادام وآلــوچــــــــه

دلم می خواست ترشی فـــــراوان   چغـــــاله پرکنــــم درجیب ودامان

سرشـــــــاخه نشستم مشت مشتی    ند یدی گوجه سبز به این درشتی

هوای خــوردنم هوش ازسرم برد   ســـــلامت را شکم ازخانه ام برد

 


 
 
← صفحه بعد صفحه قبل →