گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

شعرنابه غریب افتاده
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٦:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

آن کسی خنــده ی مستــانه زند روز پسیـن     کــه شود هم نفس مـرغ سحــــر در پرواز     


 
 
شعر نابه - عباس -تسبیح
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٦:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

سفره که بانام حسین باز شد بانی آن اکبروعباس بود

 

دسته ی گل عطر دلاویز داد  شاخه ترا اشک شباویز داد

بوی بهار آمده ازجویبار    بر نفس باد سحر خیز داد

 

دست از کار خلق خدانکنــــد  مهروتسبیح ودلق خدا نکند

گرهستیم گرسنه  چند روزی  این حرامی وحلق خدا نکند  

 

صد هزاران قصه باشد گفتنی  ازمیان گـــوش آن را رفتنی

دل نه بسپارند  گویی نیک وبد  دیگ معنارا از آن سررفتنی

 

صد هزاران اسپر ویک را گزید  بندگی و اشرف خلق را سزید

چون  زمخـــلوقات بر تر آمدیم  درمیــــــــان اتشش مارا چزید   

 

آن گل افتادو دو صد پرپر گرفت   وان دگـر گل زندگی از سر گرفت

این چنین ست رازورمــــززندگی  این یکی خاک وان دگر افسر گرفت  

 

تا درآویخت به سینـــــه سر آن زلف دراز      شب به مهمانی مهتاب نشست ازسـر ناز

فکــر جـــای دگـــرم برد  ولی صحنه مگر     می گــــذارد  نفسی بی نفس نغمــه وساز

بختم آن روز که از پرده ی جان بیرون شد    پرکشان آمدو  کرد لانه به سر مقصد راز 

جـــانب دوست گـــرفتـم نشود دشمن شـــاد     دوست راهی شد گشت فتنه ی دشمن آغاز

بی نوا آن کــه مـــرید هـوس خویشتن ست     بادرا زوزه کشـــان گـوش فـــلک در  آواز


 
 
صلوات
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٦:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

برگ برگ وگوناگون

 

صلوات

ای گل ازروی تودارم جلواتی

به دهن تازه گهر با حلواتی صلوات

به زبان رانده رقومی کلماتی  صلوات

به سفر برده سلامت  چه زکاتی صلوات

زحضر شوق نگاهت  شکواتی صلوات

به لب لعل شکر خا سکراتی صلوات

به جبین تا به قدم بابرکاتی صلوات

درروش با قدم وخوش حرکاتی صلوات

زپس شانه به مهرت سکناتی صلوات

به صفاحسن نظر  خوش وجناتی صلوات 

 


 
 
ازما بهتران
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٦:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

ازما بهتران

هان ! از مابهــــــــتران بازی قدرت می کنند    

 ریخت وپاش خـود همه از جیب ملت می کنند

تا پیـــــاده هستند درراه مـــــــــــردم می روند  

   تا گــــرفتنـد رای سواره پشت به ملت می کنند

وقت  پایان شد چـه می خواهی در آن بالا بلند   

 گـــــــــــرنه بنشینی سرجایت  به  ذلت می کنند

بهــــــر قدرت آبروی دوست ودشمن برده ای    

  این جفاکی  گـرگ وکفتارت  به علت می کنند

عـــــــــاقبت روزی رسد کز چشم مردم اوفتند 

    لیک دیر ست وقت ودیگر کی رعایت می کنند

شادی وغم خوردن مردم بنــــــــای زندگیست   

   چون تکـــــــــــبر میکنی  آنان سعایت می کنند

ثروت مــــــــردم زبیت المال به یغما می برند    

درامانت بی جهت  دست خیــــــــانت می کنند

مسند حکم قضـــــا  ومصــــــــــــدرنظم امور   

   بر خلایق این همه ظلم وجنــــــــایت می  کنند

کــــار می گــــــردد به دست کارمند وکارگر     

 نورچشمی هـــا زچه قصـــــد ریاست می کنند

جامه ی دین پر شــد از رنگ وریا واز دغل  

    ابلهان با نام دین کـــــــــــــــارسیاست می کنند

هرزمان حق جلوه کرد راهی به روشن شد عیان

کینه توزان وصله چسبان خرق عادت می کنند

انتقـــادی گــــرکنی دارند فکــــــر انتقــــــام    

   ریشه ات سوزند وملکت را به  غارت می کنند

 

 


 
 
همسر همسفرم
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٦:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

                                          همسر

همسر خوب من ای خون دل خـونین جگرم     لحظه ی دوری تورفتن جـــــــــان از بدنم

مهـــــر تو راحت جان و سخــنت رام روان     همه عالم شده خــــــــوبی ز وجود تو برم

گل چــــرا جلوه ندارد به بهــــــــــار دل من     باغ بی تو خــــــزان وچه خزانی به سرم

لب گشایی به تمنـــــــــای من ای غنچــه گل     ناز گفــــــــــتار تو مشحون کند چشم ترم

با نشاط ازدل وجان عمر چه جانانه گــذشت     آمــد آن لحظــــــه ی اول همگی درنظرم

سختــی ومحنـــت دوران به وفایت طــی شد     شب تاریک بلا رفت وبر آمـــــــــد سحرم

زندگـــی راز فـــــــراوان ومعمــــــــــا دارد     نگشودند به کس وسوخت از آن بال وپرم

سختــــــی آسان  وبلا چون عسلم شیرین بود    صحنــــــه دشت بلا را چو تو بودی سپرم

شــــرح طــومار رفیق را به ازین نتوان کرد   کــه زدلدار نمــــانده ست به ازین درنظرم


 
 
بیماری مادر
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٦:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

بیماری مادر

گلبهـــــــــار من  تو بیمــــــــــاری ومن حیران تو   ای نگارمن تو مهتــــــابی ومن  ایوان تو

این همه خــــــــــوبی ومعصومی و محجوبی چرا   بی قرارمن تو میمـــــــانی و من قربان تو

روزگـــــــــاری خوش داشتیم بر مــــدار لطف تو  عمر بگذشت سال ها در لطف بی پایان تو

لحظه ها چون شمع فرو خوردی غم مارا به جان   تازه آموختیـــــــم چگونه سر کنیم پیمان تو

بعد ازین بادا حـــــرامم  بی تو جــــــــــام زندگی   هرچـــــه دارم نیک وبد سرمایه ی ایمان تو

خوش نباشد  عمــــــــــر ما بی سایبــان سرو تو    آن چـــــه می ماند زجانم فدیه ی جانان تو


 
 
مهرمادری
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٦:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

مهر مادری

مرا رمزیست با جانان که جز مادر نمی داند  

 مرا دردیست بی درمان که جز مادر نمی داند

بلایی گر نماید رو  شود خونین دل مــــــادر 

  کــــــــــــلام بغض آلودم به جز مادر نمی داند

میان مادر ودختر  بسی پنهان کاری هـاست   

 کلید گنج پنهــــــــــان را به جز مادر نمی داند

به هنــــگام گـــرفتاری وامواج بلا خیـــزان   

 طــــریق  دفع این آشوب به جز مادر نمی داند

 به حفظ آبرو  عمری کند تیمـــار فرزندش  

   دل دریا صفــت  خواهی  به جز مادر می داند 

اسیر ی می برند یا قعـــر زندانت نمی دانم  

   غــم دوری همی خوردن به جز مادر نمی داند

ترا تا سینه می گیرد  سراسر غصه واندوه  

   دل بشکستــــــه را درمان به جز مادر نمی داند

عجب مهـری خــــدا بنهاده اندر سینه مادر   

  که تامحشر وفـــــــــاداری به جزمادر نمی داند

من این دفتر برم  پایان به نام نامی مــــادر  

  که ســـًــــر شرح آغازش به جز مادرنمی داند


 
 
مهرپدر
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٦:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

مهر پدر

پدر درخانه  یار مادرم بودی 

چو میزد مشکلی در یاورم بودی

به قهر کودکی نازم تو می کردی

 غم از دل می زدودی سرورم بودی

به سرما دست های کوچکم را هاه می

 کردی زکرما هرم خورشید باورم بودی

گهی برپشت گهی بردوش میبردی

سبک  ا بری زمهر تا آذرم بودی

قلمدوشم چو می کردی ومی رفتی 

  میان جمع زبالا برترم بودی

میان جمعیت گم می شدم گاهی

  امیدم نا امید ودربرم بودی

به آسیب وبه دردو لحظه های غم

 دوای دردودرمان اورم بودی

به وقت بازی وباجرزدن هایم 

میان همبازی ها داورم بودی

نمازم یاد می دادی چه شوری داشت 

 ولا الضالین کشان آسان ترم بودی

سر لقمه بزرگه زیر چشمی ها 

 نهیبم می زدی  یادآورم بودی

شکولات مزه می کرد دردهان من

  دلم می خواست فوری حاضرم بودی

لباس نو خریدن ها ورؤیاها 

خوشا آن روز که هدیه آورم بودی

قایم موشک میان تشک وبالش

  صدای خنده ها خنیاگرم بودی

نگاه پر زمهرت زندگانی را 

 بها می داد بهای گوهرم بودی

خیال غنچه می ماند لبان تو

 به باغ آرزو چون اخترم بودی 

گهی ذکر مصیبت دم گرفتن ها 

 نوای یا حسین تاج سرم بودی

گلویت خشک وچشمت تر چه حالی بود

  به یاد کشتگان کربلا بال وپرم بودی

مرا قران تو آموختی ومی دانم 

 که در مکتبسرا ی باقرم بودی

مصیبت بر دلت بار گرانی بود 

 تو که نوحه سرای جعفرم بودی

به اسم نیکویم کردی مسمایم 

 نمازی زان نوای اطهرم بودی  

به خوابم ذکر بسم الله ویا الله

 لبانم را به صوت اکبرم بودی

شبی کز آتش تب بی امان بودم 

 تو جوی کوهسار منظرم بودی

کویر در آفتاب گرم تابستان 

 خنک چون سایه ای فرق سرم بودی

دعایت مستجاب ومن رجا دارم

 چو شب مجذوب حی داورم بودی

مرا باور نباشد رفتنت اینک 

 دلم می خواست یک آن دربرم بودی

 


 
 
← صفحه بعد صفحه قبل →