گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

یا مهدی
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٧:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

یاصاحب الزّمان (علیک الّسلام )

ای امـام همــام گیتی بخش    زیرپایت براق ورفـرف ورخش 

کـاش یک دم شقایقم بودی      لحظـــه هـاودقایقم بودی

توکـه آنی جهــان رهانکنی    امــتت نقـــدوبی بهانکنی

بنگرحــال دوستان چونست      دل زبــیداددشمنـان خونست

آن که بانام توفریبـــدخلق     نبردســودازعمــامه ودلـق

آن که دشمن شکــارنام توشد     کفتــرجــــلدبام توشد

می کندخرج به نام شـادی تو     جیب خلق خــالی ازمبادی تو

ریسه وچلچـــراغ وشیرینی    حیف ومیل است چنانکه می بینی

یادونامت به سینه  آرامنـــد    زرق وبرقت دسیسه ودامــند

دیدگان مـــانده درره کویت   گل پیاله گــــرفته ازبویت

جشن مــولودتویگــانه بو د   شادی دیگـــران بـهانه بود

 


 
 
زیارت وگنبد طلا
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٧:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

                                            زیارت

ازپس دیوارشب می رفت خروشنـده قطــاری     ازهـوای کـرده دم می کـرد پنـداری فـراری

نیمه ازشب می گذشت وراه گوییی نیمـه میشد    دل به خــودمـی دادآرام وصبــری وقـراری

آسمـان رابسته بودندکــوپه های همچوسـلول  لیک از درزی شـکافی گـاه گـاه بودی شـراری

خــواب وخوردو خستگی راه درازوعمـرکوتاه  دل هـوای دیگــری قسمت مگــردیداریاری

یار یا جـان جان شیرین بهتر ازیار هــرچه نامی   بازبهتــرمی توان خــواندنامه ای ازگلعـذاری

شوق درچشمان زایرمـی رودتاصـحن موعـود    گنبــدوگــلدسته هایش همچوخورشیدبهـاری

ذوق دیدارتودارد این دلــم دیگـــرنسـازد   تانبویم عطــرکـویت دل نمی گیردآرام وقـراری 

آستانت مـوج زایر آسمـانت فـوج طـــایر     ازمــلایک می ربودند جــام مینای سکـاری

گرپنـاهی جـویی واشـکی به دامـن برفشانی    آن چـه می مـاند ترا لــوحی زخـط یادگاری

درطـواف تربت پاکش هــزاران سینـه پردرد    نغمــه دل درتمــناهمچــوگل بر شا خساری

چشمه ساراشک جاری گونه هاهمچون صحاری     اززلال دل هــویدامـی شودنقش ونگـــاری

دستـها برآسمـــان سینه  وسربرضـریحش     تامـددآیدزلطـف بیکـــرانش رستـــگاری

هرچه می شد نیمه نقصانی ازآن میگشت حاصل    جـزمه شعبان که  کـامل ازنگــاه انتظــاری

می شوی تاازمقامش دورهست گلدسته پیــدا    بخت باشد گـرترا دلدارجویی کام روزی روزگاری    

 

گنـبدطلایی

ای علی موسی الّرضا مظهرجودوسخا    ای گل مهـر ووفا کشته زهـرجفـا

مایه ی امیـددل مـؤتـمن شیعیـان    ای قمـرازتومنیـرشمس زتودرعیـان

گنـبدوگلـدسته هانوگلی ازواژه ها   صحن وسرایت بهشت مخملی  ازتاژه ها

جان به طرب آورد عطـرشبستان تو    این هـمه گل سرزدازگلشن وبستان تو

فرش وقـالیچـه ها لاله ستان تواند    دست هـزاران گـره ژاله کشان  تواند

طاق ورواقت جلی نورحقت منجلی    لوستـر تالارتو شمـس وقمـرانـجلی

همهمه زایران بوسه زنان چـاکـران   پای کشان دستفشان برحرمت حاضران

این همه شوکت بجا محتشمـان راولا    دست فقیـروغنـی آن که به تومبـتلا

لحظه دیدارتو هـرکـه گـرفتارتو    خیـل طبیـبان دردآمـده  بیمــارتو

بوی حرم می دهد بوی شفا ی گلی    زان برکت می رسـد نغمه کنان بلبلی

کفترکان پرزنان هوهو وقوقوکنـان    بال وپرنقـره فـام  طـوق زمرد نشان

ای که دعا می کنی قرض ادامی کنی   کـورشفـامی دهی  بنده رهامی کنی

درطلب حجت آن ناجی مشکل گشا   نورفـرج ســرزندطـالع محفل گشا  

سینه بی دردکـو سبزه بی زردکـو  درطلبش روزوشب صحنـه آوردکـو

ایکه نخواهی گذشت زانکه خوردخون خلق آن که تظاهرکنددانه تسبیح ودلق

تاجردنیافریب گرببرددست به جیب  روزی مـردم برد نام ترا ای غــریب

فقـروفـلاکت زده تیرگره برجبین  ثروتیـان می برندآب وهـواوزمیـن 

خلق دعاگوی تومویه کنان سوی تو  سـرو کمـرمی  کــند خم زابروی تو

ازتو واوصاف تومانده چومن پابه گل   وصف اگـرمی کنم بارگهت راخجل


 
 
باهم برابرند - برج دوقلو امریکا
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٧:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

باهم برابرند

باغرشی که آهن وآتش باورنمی کند

طومارعمرپنج هزارآدم بسته شد

آن برج های امن

دوقلوهای بازارجهانی

که دنیاازآن ناامن گشته بود

ازدژهای تسخیرناپذیرقرن

گفتندباشلیک مردان خاوری

درهم شکسته شد

فرمان ازفرازقله افغان

ازپورلادن جنگوی باصلابت قوم عرب

آن گاه  گاه تلخ

دشت بی آزار

خانه های گلی وبوته های روبه خزان

درانفجارمهیب آوارگشته بود

آوارگی طفل گل انداخته چهره را

مردان خمیده وزنان دل ازجان رمیده را

ازخانه تابیکران دشت

دنبال نان وتسکین خستگی

تدفین کشته هاترمیم زخم ها

 

دیگرسیاوفتنه ی فرهنگ غرب  رابازی نمی دهد

دیروزملاعمر امروزبانام دیگری

 تکرارفاجعه جنگ وآتش است

میلیاردها دلار ازجیب گرسنگان جهان

موشک های تاو و کروز

درحمایت بمب افکن های انگلیس وامریکا

نیروی دیگری

باتایید گروه 2+6

ازجبهه چاریکان وبگرام

بادغیس وبامیان

قندوزوقندهار

فاریاب وجوزجان

بلخ وسمنگان

هرات وفراه ونیمروز

ننگرهاروکونرو لغمان

جلال آبادومزارشریف وکابل

برشانه مردم  افغان

خوشه های خشک خشم

باریدن گرفت 

وغارت مزارشریف

آدم کشی درتخار

 

وخودکشی درولایت کندوز

وتسلیم فیض آباد بدخشان

راه را برای مردان ستیزه هموارمی نمود

ماهواره ها درانزوای خبر

 دنیاراخیره کرده بود

ورنه درزمان انفجارخبر

صدای برخوردبمب راباگوشت واستخوان

باشاخه های درخت

باسبزه های به خزان نشسته

با سرانگشت کودکان برهنه

بهترمیتوان شنید

قربانیان حادثه

 اینک باکدام حنجره

برای کدامین گوش فریادمی کنند

تکرارخون وآتش

ازپس سفیده ی پیروزی

همه ی  افغان ها  ازهزاره و تاجیک

ازبک و پشتون وترکمن

باهم برابرند باهم برادرند

ویرانی ترا از پس سال ها

امریکاوژاپن بازسای وآبادمی کند

داغ ترا کدام  نسیم

وبغض ترا  کدام گلو تحمل خواهدکرد

وتوای جهان خواره

پس ازافغان چه میکنی

فردای دیگری کجاراویران می کنی


 
 
خزان عمر
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٧:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

                                  سرگذشت

مــراروزی که ازمـادرگـرفتند       سـرشتم باغـم دیگرگـرفتند

جـوانی لحظــه ای راشـادبودم        زدرمــان ومـرض آزادبودم

دوســالی درفـراغ یارسـوختم        دوچشمم بردرو دیواردوختـم

چـورفتم خــانه بخت وسعادت         کنــارشوی بودم درعنـایت

شـدم راهی بنــدر روزگـاری        گـرفتم پیشه خودخـانه داری

چنان خانه که مـولایم علی گفت         پیـام خودبه اصوات جلی گفت

بگفتــازن بودآینـــه مـرد        خـوردخون جگـرازمـاتم ودرد

جـوانی زودبگـذشت همچوخوابی       حبــابی گشته لغـزان روی آبی 

غم دوری مــادرپرپرم کــرد        توگویی خاک عالم برسـرم کرد

شب وروزم به شوق انتظــاری         دلم می کـرددایم بیقـــراری

به چشمانی که بردردوختـه بودم         به آتیش فـراقت سوختـه بودم

خـبرآمدکـنون آغــازجنگـه        زمین وآسـمان غـرق فشنـگه

زبنـدرسرگـرفتــم شوق پرواز      کشیـدم پربه سوی شهرشیـراز

دلم دورازوطـن بی تاب می شـد        وجودم لحظه لحظه آب می شـد

به شیـرازوبه آن شـاه چـراغش      به گــلزارارم بسـتان وباغـش

به آرامگاه سعـدی شاعــردل       به حافظ که گذشت ازآب وازگل

باباکــوهی و آن پیــرطریقت       به مـردان خـداجـوی حقیقت

نشــددل درقـــرارزندگانی        بدم دایم به فکــرجــاودانی

به چشم خـودمی دیدم خطـررا      گهـی ازمــرگ می دیدم اثررا

دعای والدین می گشت کـاری       به دنیــا عمـرمن ده درچهاری

به تهــران آمـدم درجمع یاران       کــه جویم روزخوش همچوبهاران

دوروزی روزگارم کـردمـدارا       دگـرگل گشت برمن سنگ خارا

خــدایاآتش دردم فــروزان        زعمـروزندگی گشتم گـریزان

شوی وفـرزندبودنددرعـذابی         چوبرسیخی که می گیـرند کبابی

ندیدم کام فـرزندم به شـادی        عـروسی کردنش زین نامـرادی

دل شویم پریشان و غمین شـد         مــدارزندگی مرگم کمین شد

 به زحمت افتادند اهـل خـانه        مـراشـرمنـده کردندبی بـهانه

عجب رسم بدی داردزمــانه       کنـدتیرش به جـان من کمـانه

اجـل دیگـرنبودمظلومترازمن          ندیدی کـودکی معصومتر ازمن 

 خدایامرگ باشـدراحت مـن         به تابوت می کشاننـد قامت من

خدایاعزت وشوکت عطـاکن        تبــارم رابه رحمت آشنــاکن

اگربارگناهـان گشته سنگـین       بکش برآن قلم  با  خط  رنگین    

 

 

 

 

                                  چـــله

چهـل روزچه غم ها که برماگذشت    چوناخن کزان سنگ خاراگذشت

برون کردی ازدیده خواب وقــرار    نگون شـدهـمه زندگی ازمـدار

غم کــودکــان مـاتم دیگری     برانگشتــرم خــاتم دیگـری

کنون تـیره شبـراکشــانده بروز   چسان روزبه شب شب رسانم بروز

دگــربی توگـل خارچشمان من     نبـودلفـظ شـادی به دیوان من

گل من بهــاروقت رفـتن نبـود    خــزان نامـده باربستن چه بود

به مظلــومی طفلکـانت نگــر    به خــون دل بستگانت نگــر

چهل روزچهل سـال برمـاگذشت    بـهارازدرودشت وصحـراگذشت

زدلجـویی یاروفـامیــل هـــا    نشـددل خـوش ازباروبنـدیل ها

گل ازحلــقه وتاج ومنـدیل هـا    فــروزان چراغنــدوقنـدیل ها

به حــلواوخــرماونان وچلــو    شــله زردوگـردوومــرغ پلو

به صوت حجــازونوای جمـیـل    به مـداحی صحنـه های قتـیـل

نشدلحظــه ای خـاطـرآسوده ام    بلایی کــه ازهجــرتودیده ام

خوش آنانکه جـام بلا می کشـند    بلایی به عـــزم ولامـی کشند

چــوبنشست طوفان بلامی رسد    چـو آمـدبلاغصه هـامی رسـد

نداریم جــزشـکرکـاردگــر   نـجوییــم جـزصبــرباردگر

به هرخفته ای دل به صـدخون بود    دل ارخـون بود حال من چون بود

خــدامهــربرمـاه افزون نمود    دل زنده برچشــم مفتــون نمود

ره سخت رارهنمــا دیگـریست    وگرنه حـرامی و افسونگـریست

رهـی راکـه بایدپیمــودسخت     چوآهـن برآن پتک وسندان وتفت

خــدا راه سخت را توهـموارکن    دل مـــرده مــاتوبیـدارکن

شب اول قبــربه مـولاعـــلی   بریم التجــاچـون کـه باشدولی

اگــرمابه اعمــال خودغـره ایم   مـزارهمچو گرگ است ومابره ایم

 

 

به مــزارم بنویسید باخط جلی     نشدم جزبه همان ره که فرمود علی

انتظارفرجم بودکه زد دست اجل   بازهـم منتطـرم حجت والای ولی

گذرگربخاکم نمودی بگو   ازآن قصه هایم همه موبمو

جوانان رفتندودرزیرخاک  زبارگناهان گشتندپاک

 

سرایی عجب کوی این خفتگان   نه رویی مگـرروی برقبلگان

ندارندغوغـاودعـوا به هـم    نه کبروغرورند چون زندگان     

 

به سنگی که درزیرآن خفته ام    به دینی کـزان بارها گفتـه ام

به گیتی نباشد به ازکـارنیک    کزان درمعنا به جـان سفتـه ام

به دیوان اعمــال وبارگنـاه    به هرذره ای خرمنی جستـه ام

چه باشدمرالطـف پروردگـار   به سوزی واشکی همه شسته ام

 

خوشا آنان که اندرزیرخاکند  تمیزندولطیف چون شیرپاکند

 

راحت

راحت شدی ازجهــــان هستی    ازمــدعیـان کبـــرومستی

دیگرنکـــنی هـــوای یاران      آسـوده زســوزوبادوبــاران

دیگـرنه هــوس ترابه خوابست    نی تشنــه دگــرتـرابه آبست

ازدردوبلااثرنبــــاشـــد   داروودواخبـــــرنبــاشـد

فکرندهمه چــه بایدم خــورد    ازســودوزیان چـــه بایدم برد

امروزچکـردچـه گفت فــلانی   فــرداچکنـــم به میــزبانی

این هدیه چطــورتوان خــریدن  زین دام مگــرتوان رهیـــدن

دیدی حسنی چطــوفلان شــد   اوضـــاع حسین درکـلان شد

من مانده به گل چــه روزگـاری  مــأ یوس زلـطف کـردگـاری

غــیبت شده نقــل ریزمجـلس   تهمت شـده گـل به میـز  مجلس

عیب ازهمــه می توان گــرفتن   هـالـوشــدن وزبان گــرفتن

دیدی فـلانی مــاشین خــریده  کــــلاغ سیـــاه ورپریده

دلارومــوبایل کـــرده غوغـا   افسـوس خــوریم و وادریغــا

کشتی شـده غـرق اسیــرطوفان   مــاشین شـده چپ دربیـابان 

 کـم آبی وقحــطی وگـــرانی  تبلیـغ کننــد شتـرچــرانی

یک روزهـــوای خــوردنم را   این تن به عــزاگـرفتنـــم را

فـــــریادسیاست است وبازی  آمــاردهنــد زبی نیـــازی

بازارفـــریب رونق افــــزا  دکــــان دغــل گشته برپا

بی پارتی ورشــوه وسفـــارش  کــارهــانکنندمیــل گردش

هرروزفـــریب دیگــری را   غـوغـای غـریب دیگــری را

گشتیم زکــارخــویش خسته  همچون گـــرهـی به ریش بسته

یارب فـــرجی گشایشی کـن   جــریان امــورسفـارشی کن

باهـمت خـویش وباصــداقت   اقــدام کنیـم به قـدرطـاقت  

بی توبودن راچگونه آموزیم

ای لاله به دل داغ بهاران داری           ای دیده به شب گریه چوباران داری  

بگذشته زعمر چهل شب ازماتم وغم       انگاره توداغ زهجر یارا ن داری

 

پنهان شده مه به خاک تیره

پروازکنان زمن گذشته یادش دگرازدلم نمیره

 

رفتی و طوفان چهل غروب حزن آور مارا درهم پیچید

ناباورازگسستن توامیدراتجربه آموزیم

به پیوستن تو

ازکدامین جویبارمحبت گذرکردی که

 عطرپونه های تودامن تمامی سبزه را آکند

بامهرتوهرروزراآغاز

وطلوع دیگری راشعله افروزیم

 شاید دست نوازشگـرتو

دوباره صورت سیــلی خورده ازغم مارابرهاند

افسوس که زیستن دردامن توودرکنارتوچون برق وبادگذشت

ای ازتبارکرامت ای ازنژادسخاوت

 توبنده الله وزاده حشمت اللّهی

چه چاره جزآن که یادواره

 

 

چهل ترانه بی توبودن را

ای سروبوستان عفاف ای راضی به رضای حق

ای مادر درسوک بیاغازیم

درهوای بودن تو

 

ماکه روزی همچو گل درجمع یاران بوده ایم     این زمان خاک ره کوی مزاران گشته ایم

بگذری ازمنـزل مـا کن قــدم آهسته تر   زانکـه ازدردشبانه بی امـان افسرده ایم

خنـده مــارا اگـردیدی به رخ باورمکن  درنهـــان بارگــرانی ازبلاآورده ایم

 

 

نگیــرم چوآهن زآتش خمی  که بگذشته ام ازچمی وخمی

دل ازریگ وریگم زدریاگذشت  ندارم زباران لطفش غمی

 

 

بهاربی تونداردرنگ وبویی     

 

زندگی بازرق وبرق رونق نمی گیردحبیب همدلی می خواهدویارسخندان نجیب

 

چون  سکندرواربرتوتاختند  ایوب واربایست محمدواربنگروعیسی واربگذر

 

دوستان قصه این سوخته راگوش کنید  هرچه راخوانده وبشنیده فراموش کنید

 

آن چشم ودولب کارکه بودکشت مرا کشت 

 


 
 
بازهم مرگ
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٧:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

  مهدی  فاطمه     شب اول قبر   ندارم واهمه   علی سرورمن    بود در برمن

 

سفـرکــرده زینب زمنزل به منزل   طلوع کرده خورشید زنیزه به محمل

شب وکــودکانت بلندست فغانت  خــدابشنوداین سخـن اززبانت

به سوزدل پرغم  عابدینم    به شاه ولایت به دین مبینم

دواکن همه درد ازشیعیـانم  به حق دعایم به سرّ و عیانم

 

قدمهارنجه فرمودید تشکر    مراشرمنده فـرمودید تشکر

وزیری تاجری آموزگاری    طبیبی کــارگریاخانه داری

به تسلیت مراتسکین دادی    به هـمدردی مراتمکین دادی

خداونداسلامت دارجانش     زرحمت هافراوان کن نثارش

 

من ازروزی که ازدوران جفادیدم وبادردآشنـاگشتم   سـراسـر عمرباغم طی شدورنجیده  مـوج بلاگشتم

چوآمدموقع رفتن دل بریدن چشم فروبستنن بریاران    به امیـدخـداوندپرگشودم فـارغ ازاین ماجـراگشتم

من ای مادرازآن روزی که ازفرزندوازهمسرجداگشتم    روان سوی مشهد زانجانجف وانگه به سوی کربلاگشتم

شب اول میان گودی گورم شدم حیران وسرگردان    نداآمـدکه من ربک وماعندک ؟ سـراغ اولیـاگشتم

به عادت دست به پهلویم زدم تاآمدم گویم که یازهرا    منـورآسـمان گـردیدوازمهـرش زهرپاسخ رهاگشتم

شنیـدم میکنی بی تابی ای مادربقربانت دگربس کن   من ازاین غصـه هـاراحت خداراحت ازین ماتمسراگشتم

وصیت دارم اینک ازپدرمـادربرادرهـاوخواهرهـا   چومهدی وعلی وفاطمه درانجمن باشندزعباسم رضاگشتم

 

من جـوازدفن خودازحضرت زهراگرفتم     عفت وتقوای خودازمریم عذراگرفتم

صبــرکردم بربلا وسوختم اندرمصائب    اینچنین خطی زدرس زینب کبراگرفتم

درعزای سرورآزدگان وساقی لب تشنگان   گریه هاکردم جزاازحضرت مولاگرفتم

 

آن که داردحب زهـرا بردل وعشق علی برجان خود

کی هـوای دیگـری دارد سوای خاطـریزدان خود

تاکشیـدم سـربه این تیره تراب هرگزندیدم گـوهری

بهتــرازاشک عـزای فاطمـه افشانده ازایمـان خود

بیقراری

ندانم چه سـازم دل بیقــرارم  که تنهـایی امشب نئی درکنارم

تراجمــــع یاران بودآرزویی  چه سازی تنهـاوبی گفتگویی

الهـی بسوزم به سوزنهــانت   به دردوبلاوغم ونالـه هـایت

بمیردترامـــادرامشب کجایی  چــرانورچشمم به جمعم نیایی


 
 
دربیان مرگ - قفس تن برخاک نهادیم - مرغی زباغ حشمت الله
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٧:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

دربیان مرگ

  ماجـمله خوراک ماروموریم 

    تفتــیده به آتش تنــوریم

 گـررحمــت ایزدی نـباشد  

  افتــاده به چاه همچوکوریم

درفقـروغنـاهـرآن چه باشیم  

  آیینــه ســراب راه دوریم  

  بر سنگ لــحدکرده  بالش 

   خوابیده تشک به خاک گوریم

ازمــاتم واپسین بپـــرسند  

  دیبــاچه بهجـت وسروریم

  ×

 

ازشوق پریدن قفس تن برخاک نهادیم  

 رفتیــم وقدم برسرافلاک نهادیم

 چون درغم سالارشهیدان گریستسم  

  پای درعرصه محشرطربناک نهادیم

 

جمله می آیندخـــلایق  درشکیب 

   تن به تن هـم ازفرازوهم نشیب

 گـر نشاننـدتخم نیکی رابه خاک  

  مغفـرت جویندازآن یوم الحسیب

 

بی الف گـرنامـرادی کرده ایم   

 اززنان کمتـرنخواهیم خویش را 

 دست خودخالی زاندک کرده ایم  

 زین سبب هرگزنخواهیم بیش را

 

درزندگی امیــــدمن موج غـرورمن تویی 

   گفت وگمان من تویی وردزبان من تویی

آن جاکه وعده می دهند چیزی به بنده می دهند  

  درمجلس وخطابه ام شرم حضورمن تویی

                                              

×

پرواز

عاقــــبت مــــــــرغی زباغ حشمت الله پرزنان 

     برکشید ازخـاکدان  تا حضرت قرب جنان

مـــــرضیه نامش کنیـــــــز حضرت زهرا بود    

  دردپهلـــویش نهایت گشت اورا جان ستان

جمــع بودیم روزگاری سرخوش ازرؤیای سبز  

   وه چه رؤیایی کنون برسینه وبر سر زنان

جمــع مارا غبطه می خوردند مـــــردم سال ها   

  غافل ازآن که مصیبت کرده بو دمارا نشان

گـــرچه طـــــوفان بلا پرپرکند طـــــــــومارگل   

  بازلطــــــف ایزدی باردگـــــــــر گرددعیان

بارالهـــا این دل بشکسته مــــادرنگــــــــــــــــر  

   چهــــــر پردردپدر اشک تر خــــواهر فشان

کودکـان معصوم ومحزون گوشه ای بگرفته اند 

   قـــــــــــامت دال برادر شیون همسر چسان

گشتــــه راحــــت ازغــــــــم ودردوبلا وناله ها   

 لحـــــــظه ای آرام زبعد سال ها ی پرخزان

مـــــزددستــــــان پرستــــاری خـــــدایا پیشکش   

 رحمتش افـــــــزون وغفرانش ببخشا بیکران


 
 
هشتپرشهادت
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٧:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

ازخاک تا قله

خورشید هشتپرمن ازآسمان جبهه

تابید برسر من دردامن کلک چال

پرهای دیگرش را جای دگر فشانده

غمخانه خلایق سیلاب اشک وطوفان

دل بود اگر لایق خاکستر وجودم ازپابه سر کشانده

ازکوه ودشت وصحرا ازموج وباد ودریا

عطر ولایت جان ازلاله ها ستانده بر خانه ها نشانده

فصل شهادت تو باغ لیاقت ما

گلدسته ها فراوان می داد رهروان را

با کاروان گذشتن  با خون خود نوشتن

رازمگوی مارا این قصه نهان را

بر دوش مرد وزن ها ساکت ولی سخن ها

تکبیر  روز روشن ازنای صف شکن ها

افتد ترانه درد ازنای  مانده درراه

درپای خشته  گه گاه

مامانده درغم خاک آن سینه روشن  وچاک

درانتظار روزی

کزآسمان برآید  فریاد آشنایی

آغاز راه رفتن نه نام  ونه نشانی

حتی پلاک خودرا ازخودرها نمودند

این مادران غربت باواژه غریبی همواره درنوایی

باشند به روزمحشر

باسینه شکسته یاقلب پاره پاره

گواهی

ازروی خوب مردم ازبوی نان گندم شرمنده

چون حبابی

مارابه قله نورآورده انددرگور

ای مردمان بیایید مارابه خودگذارید

این قصه غریبی ست

شاید که مادرمن بادست های بسته

باپای چون شکسته کردآرزوی دیدن

اماتوان ندارد

ماراهدف نه این بود انگاره کی زمین بود

ره ازمیان صحنه تاشانه های قله

شایدقسمت این بود


 
 
شهید عرفاتی وگل های دیگر
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

افشانه ای به بهانه هزارپرسوخته دشت خون وآتش

ویادازآن ارواحی که هنوزجسمشان درجبهه هاومنتظرفرمان آخرند

  شهپرشهادت                             

گــل دشت شقــایـق پرپرمن      حسینــم آمـدی ای یاورمن

تنت راپاره پاره قطعـه قطعـــه      نشــانی ازعلــی اکبـرمن

زهجرت دل نمی دانی چهــا کرد      مـراآواره اندرکـوچه هـاکرد

یکی گفتــا حسینت پودرگـردید   میـان شعله هاچون دودگـردید

یکی می گفت حسینت زنده باشـد    چومهتـابی به شب تابنده باشد

دگــرگفتــااسیـــردشمنانه     بهـــارخـانه ام بی اوخـزانه

دلــم می گفت حسین من شهیده    حسینی را کـه جــانم پروریده

 تمـــام بچه هـــا آلاله هـــــارا      بریدند دسته دسته لاله هـارا

زبعد سالها چشم انتظاری  دلم دیگر نمی گیرد قراری

بگو ازلحظه پرواز بامن  نوای دلخوش آواز بامن

فضا ازتیر وترکش تیره وتار  نبینی جلوه ای جزچهره ی یار

نه آبی قطره ای برلب فشانی  نه پایی لحظه ای جسمت کشانی

شکستن ازقفس پروازکردن نوای بلبلان دمسازکردن

گرفتن  اوج وتامعراج رفتن چنان ترکش به دل آماج کردن

خوشادیدار یاردرخون  وآتش  زمین و آسمانند غرق بارش

نشان خون ما خون حسین است  شهادت نامه ی بدر وحنین است

به مکتب خانه ی عشق و شهادت  گرفتی سرخط از شاه ولایت

کبوترها به آزادی رسیدند   زبام خانه خود پرکشیدند

من از تو بی خبر دردانه من  تونورمجلس وکاشانه من

زمان کودکی شادی ودردت  به قربان ادا ونازوقهرت

به یادلحظه های نوجوانی  لطیفه گویی وشیرین زبانی

زهجرپانزده ساله سوخت جانم چو شمع آویخت  جانم برزبانم

 حسینم آمدی منزل مبارک  هزاران آفرین و صد تبارک

نه جای تو دراین خاکست دانم  که مأ وایت به افلاکست دانم

خداوندا قبول کن  هدیه ما  شهید نوجوان را فدیه ما

 


 
 
← صفحه بعد صفحه قبل →