گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

مردان نامی گلپایگان
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

رسـدرحمت حق بربنـدگـان    به زحمت کشــان وبه جویندگان

 

مردان نامی

بزرگان گـوگـد به ادوار مـا    گشـودندگـره بسته ازکارما

یکی نیمه شب وقت بیـداربـود    دل اندردعـا چشم درکـاربود

اذان گـوی بیدارشام وسحر    کـله مـیرزا آن مرد خیروخبر

ازاوهـم نـمازوازاوهـم دعـا     دعــای سحـرسوزوسازونوا

دگـرهـم بگویداذان صبــاح    به نـجاری مردمان درد وراح

درختـان سنجدوگنجشک زبان    دم ارّه وتیشــه اش برنشـان

دروپیکروخویش وچون چرخ چاه    به ارچـون وکرسی وتخته سیاه

هنـرمـند ما کلعطـانام داشت    زداوودصدای خوشش وام داشت

یکی مــرد تقـواونجّـارمـا    کــلاقـارضامـرد ابرارمـا

دگرکلّه محموددراین حرفـه بود    که عمـرش به تقوادرصرفه بود

به عبدالعلی تخته کش صددرود     که ازگیوه اش مردمان برده سود

کسی که ازاوبودآهن چومـوم     به داس وتبر پتک وسنـدان روم

 

 

 

دمش گـرم وطوفان آتش به پا    تنش قـرص آهـن ولی باصفـا

کمـربسته درخـدمت مردمان    به نام اوسـاّمهـدی به آهنگران

دگر اوسـاکـاظم به کاروهنر      به بنــایی وطــاق ودیوارودر

به نخ تابی و پارچـه بافی  قدک     مش اوساحسین شوده بی کـــلک

مش حسن آقا دلاک ختنه گــر       کـل آقارضـاهم ازین بهـره ور

 شکست گرکمردست وپای کسی    به حیـدرعلی عـربو می رسی

 سکینه خــــاتون مـامـای بانفس    ننـه آمنـه قــابله پیش وپس

حکیم هـارون وداودرمان ودرد   محمدرضااکرمی قــرص وگرد

زآمپول آرام تمـوم شـدتـموم    آقـاسیدحسین آیدم درحمــوم

حمّــوم یادآید ز اوسّـاحسین   فرستیـم رحـمت به آن نورعین    

حاج سیـدمحمـدرضانیک مرد    کندختم دعوا به جمـع وبه فرد

رمضــان ومـاه تمنـای دل    سحرمانده از طبل و شیپورخجل

دعـای شب وناله پرثمـــر    زآه جگــرآسمــان پرشـرر

نمـازجمـاعت چــوبرپاشود   زن ومــردوکودک ازجاشود

امـام جمـاعت چوتکـبیرداد    براواقتـدا همچـوزنجیــرداد

به نام وحیــد آمـداورا امام   که درخلق خوش بودمردی تمام 

خدایابه روح وروان کامشــان    فرست رحمت بیکران یادشـان

اگـرکـوتهی آمدازسوی مـا   خـدایا ببـرآتش ازروی مـا  


 
 
جی لیز - جالیز
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

جی لیز (جالیز)

زمینی کـه گنـدم شده سال قبل  پس آن شبدری یاککج ماه قبل

به کــودفـراوان وخاکسترش   تواناکنـندجـامـه وبستـرش

به بیل وبه شخم نرم وتیمارگشت   به هرکرت چند کیزدیوارگشت

به آب فــراوان تاپشتـه هـا    که سیراب گردندهمه کشته هـا

تن دانه را خیس درآب کــرد    به مدت مدیدش درخواب کـرد

بظرف سفال ومیان ریـز هـا     برنددشت وصحـرا به جالیـزها

لب کیــز را بالب بیـل خود  شکافندکف دست چو زنبیل خود

برآن دانه هایی به تعـداد بیست    بریزند بنامش کـه یزدان یکیست

دگرکـودکـی پیر یاکـارگر    بریزدزخــاک نــمورش به بر

تن خستــه را بی بلایادکـن    به سـعی وعمـل خـانه آبادکن

به پایان کـاروبه هنـگام شب   خـورندوبریزند قنــدازدولب

به شوخی زنند وبه گفتـارنیک   به بسترروندخوش به پنـدارنیک

به اطـراف جـالیز کـدووبلال   گلافتـاب گـردان وبدروهلال 

زقـرمـزوچیتی و چشم بلبــلی  همــه لوبیـا لابلا گلــگلی

چودانه جوانه کند پشت خـاک    زمین راکنـد پاره وچاک چاک

مـراقب نبـاشی اگـرلحظه ای    کنی غفـلتی یا  بری  وقفـه ای

کبوتر چو فوج سـواران رسـد    به منقـارونک دانه هـابرکشـد

به کفترپرانی وباهـای وهـوی    ز جی لیز خود می کنی  جستجوی

زهـرچاله ای سبزه هـاکپه ای    بلــندند ازخـاک یک قپـّه ای

ازآن برکشند جــزیکی ودوتا   بـماند درشـت وستبـر وجـدا

به هرهشت آبی فـراوان دهـند   سه هشت بگذردسربه پیمان دهنـد

سه پر بوته ها سرسوی آسـمان   به تسبیح می پرورند جسم وجـان

به خـردادپایان فصـل بهــار    به جالیـزافشـانده تخـم خیـار  

به اطـراف جـالیز کـدووبلال   گلافتـاب گـردان وبدروهلال 

زقـرمـزوچیتی و چشم بلبـلی   همــه لوبیـا لابلا گلــگلی

چوقوّت کنـد آورد هـرزه هـا    علف های تلخ وبن ساقـه هـا

به سوزو به خرفه به پیچک تنـد   هـمه کشته اسپرس وترشـک زند

به نیـچین زهــرزه نباشـد اثر  دهدمــردکاری ترا این خبــر

به یک ماه گذارت به جالیز شـد   پرازسبــزه هاگـل درآویز شـد

کننــدریزه کاری به هربوته ای   جـدا بند بندش کننـد کـوته ای

دودست می گذارند بر بوته هـا   دگــرهیچ ماند از آن کـوته ها

به هردست گذارند یکی کمبوزه   چوتیمـارگـردد شـودخـربوزه

زبیــم سـرنیش پروانه هــا  زمـوی  مگس نیشک پشـه هـا

نهان کرده برخاک کمبـوزه را    به مـاهی شود گنـده خربوزه را

به جالیزشادی دوچندان شـود   لبت بشکفد چهــره خندان شود 

برددل زدستت به جـالیـزهـا   گلستـان گـل گشـته آویزهـا

خیـاری که سبزوقلم گیــربود   زبوی خوشش کی کسی سـیربود

شکرپاره گرمک خوش رنگ وبو  کـه داروی هـردرددرگفتگـو

بزرگست وخوشرنگ وشیرین وقند گیلی گرگابی صابونی خنده لب

بلال وکـدووخیــاروحبوب   کندپشت خربوزه گرمک غـروب

گل هنــدوانه بادنـجان پیـاز  هویج وچغنـدر به قـدرنیــاز

کمی سیب خاکی گوجه ی آبدار   عـدس ونـخودخـّلرداغــدار

تره وتربچه ســرجعفـــری  نشوینـد بجـزاسفنـاج سرسری 

به بازازرونق زجــالــیز باد   همــه نعمت ازآب و کـاریز باد

کنـون ماه مردادوشهریوراست    به نوبت به هــرنعمتی دیگراست

زترس گـرازوزجـوجـه تیغی   زگــاو وزکفتر کــلاغ ..یغی

زسـرماو گـرما وخشکی وتر    زگنــدیدن وسوختن وخیروشر

کشــاورزدایم به هـول وولا    همه جسم وجـانش به مـوج بلا  

نباشـد اگـرلطـف پروردگار    بیفتـد زدور چـرخ این روزگار


 
 
گولوزه - قوزه
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

گولوزه (پنبه زار)

زمینی که فصـلی رهاگشته بـود  زمحصـول  خـوبی جـداگشته بود

برآن آب گیــرندزبـالاوپست  که سیراب گرددچـوشیـران مست

برآن بگذردهفتـه ای بیش وکم   به حـدّی کـه آمــاده گرددبه نم 

به گـاوآهن وبیـل شخم دوبار   سپس مــاله آید به نرمـی کـار

زرودخـانه ماسـه روان آورند    برآن پنبــه تخمـی گـران آورند

دوروزی به خاکستـرو نم کنند   زالیــاف آن بازهــم  کم کنند

کننـد تیشه را تیز ازبهــرکار    کمــررا بنـندندبه  بقـچه قـرار

به تیشه برآرندگـودی به مشت    برآن دانه ازبقـچه هـا نیم مشت

یکی ماسـه ازبقچـه ریزدبرون    بریزدســردانه هــاسـرنگون

چه زیباشود کـرت ازنوشه  ها    به دورو کنــار وبروگوشـه ها

چوبگذشت ده روز جـوانه زند   جـوانه بلـندچـون خـزانه زند

کنون کـرت مخمل سواران شود    زسبزه غــروربهـــاران شود

زمـین رس اندک نفـوذ ناپدیر     به هـرشانزده روزی دهندآب سیر

زبس سبـزه افتـاده درتازگـی    نشــایدبرآن لحظـه ای پانـهی

کندکفش خودرا برون کـارگر     نیــایدزیـانی به بـرگ وبه بر

تنـک می کنـد بوته هـارازبد    گذارد به جا بوته ای کـه سـزد

علف های هــرزه ازآن لا به لا   به نی چین کنـد ریشه آن جـدا

دوهشت دگـر آبیـاری کنـند   دل کشــته رانـوبهـاری کنند

بلنــدگشت بالای  آن  بوته ها   به زانو بلــندآمد ندکشتـه هـا

کمی  برزگـر پاچــه بالاکـند   کـه آسیب ازبوته هـا واکنـد

همی سـرزند یک یک بـوته هـا   به ناخن شست وبه سبّـابه هـا

گدشت چند روزوهـرسـاقه ای    فراوان برون آورد شـاخـه ای

گل زردوقـرمـز به چشم سیـاه   نشـان ازستـاره فـراوان وماه

چنین زیوری طرف صحراخوشست   گل وسبزه و کاروگرماخوشست

بتابدخـورشــید به دشت ودمن   زتابش گــل مـاکنـد انجمن

لب گل زگـرمـا به خشکی زند    سفیدی وزردی به مشـکی زند

گذشت مـاه برآن گذشت آفتـاب  به هربوته چندین قـوزه پرشتاب

دهن بسته چون کودکی بوسـه را    لطیفست وبی مو لب کوسه را

رود روزهـــا ازپی روزهــا    شـبان ازشـبان رخ بر افـروزها

به آب وبه بادوبه خاک و به کـار    زتخمی برون گشته نقش ونگـار        

نخـی ریسمـانی طنـابی شـود     لبـاسی وگـاه  نان وآبی شـود

چنین دشت ایران زمین زنده است   دعایی که آن حضرتش خوانده است


 
 
پند برکت
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

پنـدبرکت

مـراپـندگفت پیرفـرزانه ای   به شیـرین زبانی وافســانه ای

به حاجی محمـدحسین نام بود  به کشت وفلاحت هـمه کام بود

ورا بود برادرزخـود زبـده تر   نصیحت گـزاری کمی خبره تر

حلال وحرامش ترازوکشــان  حـلالش به مردم انگشت نشان

ورانام بود زینـت عــابدین   که روی خوشش بود آبروی دین

لباسش سفید وکلاهش کـبود  به تن کـرده ژیلـه هـواسردبود

به قامت بلندوبه چهــره نکو  مـرامش شریعت هـمه مو به مو

توکل به لطـف خداوندگـار  نبودش فراغت به جزکشت وکار

بگفتــا به دوران پیـران ما   به دوران پاک دلیــران مــا

که بودند دوتن رابرادربه هـم    به ملکی شـریک وبرابر به هم

یکی بودعیالواروخرجـی فزون   دگربود مجـرد درآمـد فزون

به محصول گندم چه برداشتنـد    ازآن دانه هایی که برکـاشتند

بشد  قبـــــــــــــــه ی گندم چون طلا     به خـــــــرمنگهــــــان کپه ی بی بلا

نمودندتقسیـم محصــول خود   کـه فردابرندخانه مقبول خود

به شب وقت راحت بلندشد یکی  که این است مجرد زمن اندکی

ببایدفــراهــم کندزندگی   بردخــانه جفتی به فرزانگی

بوددست اوخـالی ومن غمین   بریــزم به سهمش نداردکمین

چو درخــــواب شد خستــگی واکند   تن خستــــه اش خــــــــواب شیدا کند

مجــردبلندشد به آهستـگی   رهـاگشته بوداندک ازخستگی

برادرعیــالواروتنگدست بود   نداروفقیــروپایین دست بود

بریزم فـراوان برسهـــم او  نشـایدرسـداین عمل فهم او

برادربه فکـــــربرادربود  زخـودکنده چون شیرمادربود

چوفــردابلندآمـدی آفتاب   سـر قبـّه برداشتند درشتـاب

به هرساله محصول بود صدجوال  به هـریک سهمی ازآن درقبال

به یاری مـردان وهمسـایگان   کشیـدندگنـدم زصبح تاشبان

همه پک وچیل وتمن لب به لب   خدابارمانده ست وگردیده شب

زچـه این همه رحمت آمدپدید    چنین رحمتی سـال عمـرم ندید

نداآمدازسـوی رب علیــم   که روزت به کـاروشب اندرالیم

توکه فکـربودی بـرادربه نان   برکت دهـم قوّت وجسم وجان

برادرنکــوبابرادرکنـــد    وزان التفــات حـّی داورکند

برادرکنــد بـــابرادربدی   غضـب آیداوراغــم ایـزدی 

 


 
 
هول کودکی
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

هول کودکی

بدیدم کیسه ای  خـــــــــاکی خمـــــیده    ســــــــریع وتند می رفت سربریده

دلم دریای ترس چون بیدلرزان     دویدم هاج وواج افتان وخیزان

صدای قلب خودرامی شنیـدم     به عمـرخودچنین چیزی ندیدم

نه یارایی که پرسـم ماجـرارا    کمـی بنشـانم ازخوداین بلارا

دگــــــر این قصــــــــــه ازیادم نبردم   به تاریکــــی ذهــــــــــن خود سپردم

گذشت وسال هاازخاطرم رفت  پیـاده گشتـه بودم قاطرم رفت

به وقت نوجوانی روزمحصـول  جـوالی گنـدم وازکـاه مقبول

شتـــــــابان  ره زســــــــــر تاپا گرفتم   گـــــــــــــرفتم دوش واز معبر برفتم  

بدیدم کـودکـی پادرفــراره  دوپاقـرض کرده خیلی بیقراره

دوباره هول به جان افتادنی کرد  دلم یاد اززمـــــان کودکی کرد  


 
 
مکتب
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

بیــدار

مـراکودکی سن هفت سـالگی       سـرکـوچه بازی به همپــالگی

سخن هــــــای شیرین زمرد درشت       درشتی به فهـــــــم وبه بازو ومشت

یکی نقل می کردبه مکتب شدیم        ره دور گــاهی به مـرکب شدیم

چو بگذشت ازلوح ومشق وکتاب      کنیم تازه جـان را به مینــای آب

چو هنگام چاشت آمدوسدجوع        گشـودیم سـرسفـره هـارا هلوع

یکـــــــی را نه نان بود ونه قاتقـــــــــــی  همـــه کـــــودکــــــــــان  درخورش فایقی

تعــارف بکردم بفرمــازدم        تن اسـتخوانش به گـرمــازدم

بگفتـا خـداوندبرکت دهــد        زخـاکت به جنت حـرکت دهد

توگرلطـف کردی کرم کرده ای       به خــیروصلاحم قـدم کرده ای

کجـاهست معـلوم ترا ای فلان        کــه باشـدپدررارضـایت برآن 

توخودکودکی وطفیلی خـوراک       مـرازین لقمـه است  بسیـارباک

بگفتم خـدایا چنین بنــدگی       به این کـودکـی وه چه تابـندگی

بزرگ گـرشوددلستان می شود      به دل هـاهـمه گلستان می شـود

چوعمری سر آمـد به پنجاه سال      خـبر آمـدازشهـرقم درمــحال

بروجــــــــــردی آن مرد تقوا به مر د    دراجتهـــــــــــــــادش به مردی سپرد  

 

به گلپـایگـانی عـزیزخــدا       که طفلی حق ازباطـل آمـدجـدا

 

 به روزی پاک وبه شـیرحـلال      نیفتی به عمــرت به چــاه ملال

 

خـداگـردهـدبخت بیداره ای        زهـر مشکلی می کنی  چـاره ای

 


 
 
وادی شوریده
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

 

وادی شوریده

شعری برای گوگدم این وادی شوریده ام دست مجبت می کشد برچهره وبردیده ام

آبت روان درهرگذرچشمت روان درهرنظر  خاکت مبارک بودومن عطری ازان بوییده ام

دستت به دستان بهشت پادرگلیم هفت وهشت آبادی ازمحصول وکشت گل پونه هایت چیده ام

حکمت سرای من تویی مکتب سرای من تویی عمری زمهرت درعزور ازاین وآن ببریده ام

دوری به پا استاده ای گرد جبین ینشانده ای آه ازنهادم می رودزین دود به جام دیده ام

ازآسمان می رفت خون ازدیدگان ذوالفنون  افتاده دست این وآن دری که من ساییده ام

ای مادر غم پرورم از چه خجالت می گشی  افیون وتریاک است ودود زین غصه ماتم دیده ام

من از ره دور ودرازدرعشق آن دانای راز دامان پر مهر ترا از ناکسان درچیده ام

دزدان راه زندگی غارتگران کفرودین  افکنده دام اهرمن برروی  آن خندیده ام

غیرت کنند مردان تو شیرن زن وگردان ریزند تنور دیورا آبی که من پاشیده ام

چندی گذشت از انقلاب افتاده اند از آب وتاب  کی این ستم رفت برجناب زین غم بسی نالیده ام

هرکس به وزن غیرتش سرگشتگی وحیرتش این بنده ی ناچیز نیز درحد خود کوشیده ام   

    

 

 


 
 
گرانی بزرگ
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

گــــــرانی بزرگ

پدر گفــــــــت بودم به ده ســــــــالگی   زره آمدی قحــــط وخشــــکسالگی

به آوازه ایــــــام بـــودی گـــــــــــران  گــــــــــــــرانی بزرگ نام آمد ازآن

هزارودیست است هشتـــــــــــادوشش  ازآن ماه کمتر به پنــــــــج وبه شش

همه چشمــه هـــــا وهمه چـــــاههــــا  شدند خشک وبستند همـــــــــــه راهها

قنـــات بزرگ وچهــــــــــارسنگ آب   ندیدی به جز خــــــــاک سرخ مذاب

جوانان همبـــــــــازی ازگشنــــــــگی   بمــــردند یکــــــــــایک هم ازتشنگی

چنـــــان بی رمق گشت مــــــرد قوی    که آهـــــی بلنــــــدتر ازآن نشنوی

همــه مــــرده بی قبـــــرهمه  بی کفن   کنــــــاری فتــــــاده به دشت ودمن

توانی نبــــود آن کــه گـــــوری کننـد   نه دانی که انبــــان مـــــــوری کنند

اگـــر لقمـــــــــــــــه ای بود بانام نان   بپایش بدادند بهــــــــــــــای چو جان

همـــــه مـال دنیا برفت بهــــــــر نان   گهی خوردن چــرم وضیق جای نان

خبر بود که فرزند به دیگ کـرده اند   زبهـــــــــــــــــــر شکم آبرو برده اند

پدر خـــــانه بفـــروخت یک کیسه آرد   که روزی به آن سر کنیم آرد وکارد

شب آمــــــــــــــد دزدی وآن را ربود   که ماندن دراین خـــانه ماراچه سود

چنـــان هیبتی خـــانه هـــــــارا گرفت    که ترک وطـــــــن دست بالاگرفت

خدا وحشتی بود چو شبهـــای قبــــــر    یهــــــــــــود ومسلمان گرفتاروگبر 

زمان چون شود بسته فکـــــــرت کنند    زمین چون شود خسته هجرت کنند

یکی عمه داشتم به طــــــــــرف اراک   که می رفت نژادش به سلمان پاک

زصــــدقش خـــــــداوند رحمت کنان   به رزقــــش فــــراوان ومنت کنان

بهشت برین خـاک «عنبــــــرته» بود   دهـی را«عمـارت »دگر«هفته »بود

همه مــــال هــا نعـــــــــل بستیم زود   به وامـــــــــــاندگان احترام ودرود

ده خشک وتفتیــــده تنهـــــــــــــا وتک   همــــــه کوچ کردیم ازآن یک به یک

دوروزی بـــــراندیم بـــــــه راه دراز   نبودش دگـــر چـــــاره  ای برفراز

نه خود خوردنی بود نه اسب وستور    نه زانو توان ونه چشمــــــــان نور

گـــــــــــــرانی زمان وزمین گیر شد   چـــو جانی به تن بود ازآن سیر شد

اگـــــــــــــر نعمتی بود بر خان بود    کــــــــــــه با اجنبی بسته پیمان بود

نبودند مــــــــــــــــردان بیدار بخت   به رنج وبه زحمت گــــــرفتارسخت

به نزدیک هفـــــت سال قحطی کشید    دل مـــــــــردمان جام سختی چشید

ره رستگـــــــــــــــاری پی سال ها    نمــــــــــایان شد ازکوه واز یال ها

کنون لحظه هجـــــــــــرت دیگـری   کــــــــــه بوی وطن راحت دیگری

وداع همه دوستــــــــــــان تلــخ بود    سخـــن ازسمــــــــرقند وازبلخ بود

عموی بزرگـــم به آن جـــــا درست    ادیبست واز همســــــــران برترست

سراسر چنیــــن است کــــــــارجهان   یکی ازخــــــــــــراسان دگر اصفهان

چو آهنگ رجعــــت ســـــرآغازکرد   دل اندرره خــــــانه پروازکـــــــــــرد

برادرداشتم که پنــــج سالـــــــــه بود   بـــنام اکبــــــــــر ونقش یک ساله بود

یکی خواهرم تازه چــــون برگ گـل     بنـــام« طــوطی» قطره ای جام مل

چو محرم شود صیغـــــه بر کودکی     به پنج سال عمـــــرش فزون اندکی

که محرم شود مرد همســـــایمـــــان    به مــــــــادر که بود مایه ی خانمان

چو مأنوس گشتند بهم ســـــال هــــا   همــــه بازی وشــــادی احـــــــوال ها

به وقت جدایی چنان ســــــوختنـــــد   زداغ جــــــدایی بیفــــــــــــــــروختند

زطفل وزن ومرد بگــــــریستــــــند   کــه طــــوطــی و«بچــه »جـدا نیستند

چو طوطی به همراه برگشـــــت ده   که عمــــــرش بگـــذشت کمتــــر زده

براو کدخدا زاده ای خواستگـــــــار   زجــــــای« ســـراور» براو مـاندگار

چو رفت خـــــــانه بخت وشد بارور   ازو شــــد پدید همچــــــــو در وگهر

 جوان مرگ ازدار دنیـــــــــا برفت   زآه دل بچـــــه آن ســـــــــــان برفت

چنین قصه گفتنـــــــد تا ســــــال ها   زبان به زبان گفتـــــــن حـــــــال هـا

شکستن دل کودکــــــی این ســــــزا  خــــــدارحــــــم باید به این ناســــــزا

گذشت سال ها وگــــــرانی نبـــــود   گـــــران شــــد ولـــی آن چنانی نبود

خــــــدا می گشاید دررحمـــــــــتش  بود صبـــر را بنـــــــــده درزحمتش


 
 
← صفحه بعد صفحه قبل →