گلستان

ادبی - تاریخی- سیاسی - انتقادی -فرهنگی -طنز- پندیابی

گذشت پدر مقتول
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٦:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

گذشت (پدر محبی )ازقاتل فرزند

درشور جوانی سر ســـودا زده ای بود    سرمست زجام می شیــــدا زده ای بود

دربحر معانی  پی فــــــــــــرمان الهی   خوش قامت ناکام  چــــــاقو زده ای بود  

بستند در معروف وگشودند درمنکــــر   زان پیش که نگــــارم نه آوا زده ای بود

چون سروشکــن را به سر دار کشیدند    فریاد دل مــــــــــادر غوغا زده ای بود

رفت تیر دعــــــا بر دل آن مرد نشانه    بخشیـــد به خداوند که رؤ یا زده ای بود

چون برق محبــــت بزدی خانه دل را    صد کینه برون رفت که مینا زده ای بود

کردند برون حلقه از آن گردن عاصی   دل ها نگــــــران جمع تماشا زده ای بود

کی درس محبـــت به پدر داد درآن دم   کز خون عزیز جگـــــرش وازده ای بود 


 
 
پریشانی
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٦:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

پریشانی

پریشــــــانی مــــــــردم زنان و مسکن بود     گلایه از پدر تاجدارمـــــــــردم افکن بود

گــــروه مـدرسه هـا گـام به گـام یکـد یگـر     نه غیر انتفــــــــاعی ومردمی شنیدن بود

 نخوانده بود قصه زمرد هزار چهره کسی    نبود اثر زخفــــــاش شب زمانه  ایمن بود

نبـود خیـل جـوان به چیـزی اسیرودرمانده    نه اعتیــــــاد  بلا گستر ونه آه وشیون بود

درخت ها به فلک سـرکشیده بود همـه جـا     نبود مجتمع و نی خـبـر زبـــرج وآهن بود

به مـردمـان وعــده ی دکت القضـا دادند      شروع  معرکه ارباب رجوع به  دیدن بود

هنوز لـولـوی دشمن نمی دهـد  به  مجال     گناهکار زبیگناه  دشمن زدوست معین بود

گرفتــاری مردم فقــط به دفــــتر ودیوان     نبود به حجــــــره  کسی مبتلا که مأمن بود

خـدابه خیـر کند عاقبت وگرنه مردم مرد     کننــد کــارستــانی  چنـان که ماه بهمن بود 


 
 
وداع رمضان
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٦:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

درفراق رمضان

نیمه شب اندرسیاهی می شدی   درسیاهی همچو ماهی می شدی

آسمـان پرستــاره روی سر    می دهدبانگ خروس گاهی خبر

کـاروان عمـرشتابان درگذر  ای خوش آن خیری که بنددراه شر

می زنند گـلدسته ها هم راصدا  درزلال شب صـدای آشنــا

استجـابت دردعـا امیــدبود  پس سیاهی نوبت خورشید بود

ای خـدامـاجملگی وامانده ایم  بی توماکی نامه ای راخوانده ایم

گرنبـاشد لـطف توبیچاره ایم  سوی بازار شــرا بیکاره ایم

دست گیــراین ماه راماه دگر  شایدآمــدعمـرمادیگر بسر

دست هالــرزان به سوی آسمان  چشم هاگریان جگرسوزنهان

جمله عرش وفرش درذکرودعــا  برگــرفته خلوتی زین مدعا

هـرکـرابارگنـاه سنگین تر   سفـره خـان کـرم رنگین تر

آن یکی بانان وخـرماساختی   این دگـرجمع خورش پرداختی

بوی عطـرعنبـراندرعـودبود  ربنـّاواغفـرلنـامـوعـودبود

روزبودی چون سبوی بسته لب  می گشودی ازطعام لب را به شب

سفره فطـروسحـررنگین بود  خواب درچشمان شب سنگین بود

هـرکـه باخودبازبانی زمزمه  جـمع گریان نیمه شب درهمهمه

ماه رحمت ماه سعی وبندگـی  آدمـی وعبـرت وسـازندگی

روزوشب بودی مـدارانـتظام  نظــم آمـدزندگی راالتـزام

روزهـامشتاق افطــاروسحر  چشم برهم می زنی عمرت گذر

مــاه پیوند دل وفــرزانگی  ازتنت بیــرون نـمایدخستگی

دل صــافی می شود جان آینه  چهـره زیبــامی شود زان آینه

شوروشوق نوجوان افـزون شود  قلب شیطان زین عمل محزون شود

صبغة الله رنگ مـردان خــدا    کـرده یکرنگی دورنگی راجدا

ذکروخواب ورفتنت باشد ثواب    ازدعایت عاقبت گیــری جواب

هم زبان وچشم وگوش وهم دهن   روزه بودی دست وپاو روح وتن

دشستی اندرنهر خودرا ازگناه  دستگیر بندگاه بی پناه

گشته شیطان بند وزنجیرش به پا جان قرآن ازقفس گشته رها

کرده خالق بندگان را میهمانن  لقمه ها فارغ زبخل این وآن

رفتی ای آرام جانم زودبود  صنعت ما روز وشب پر سود بود

وه چه دورانی چه خوش بود لحظه ها  یادگاری از بهشت بنده ها

 

درشب قدرم اگر درمان نسازی چون کنم   مانده ازراه ودلم ازغصه ها پرخون کنم

زاریم ازحدگذشت و ناله ها یم بی حساب  گر قبول خود نسازی دیده را سیحون کنم

 


 
 
توسل
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٦:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

توسل

برتو ای آرام جـان عمـری توسل کرده ام     با همــه بارگـنه برتوتوکل کرده ام

این همـه زخـم زبان وآن همـه آوارگـی     دررضای خاطرت برجان تقبل کرده ام

عمـر بگذشت واســیرروزگارانم هنـوز    زهـدوتقـواراهمه خرج تجمل کرده ام

فرصتی هـرگـزنیایدآب کی گرددبه جوی    ازچـه روز خود به فرداهاتعلل کرده ام

خـاردرچشم وگلـو بااستخـوان آزرده ام   زندگـانی باطل ودوروتسلسل کرده ام

ای عزیز فاطمه عمری است که باچشمان تر   مقدمت را آبیاری همچو سنبـل کرده ام

گوگدی باسـوزدل داردبه امیـدت نظـر    گـرچه من بارگنه عمری تحمل کرده ام


 
 
زایرکربلا
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:٥٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

                                 زایــــر

دوست آمد سرخوش از کـوی بلا   دیدنش کرد جان مـارا مبتلا

هرکه را کوی حسین افتـدنظـر     مژده دارد از امـام منتظــر

کربلا آن کعـــبه مقصـوددل    طینت مارا سرشت از آب وگل

عــزت آب ولب عطشــان او   قیمت گل خونبهـای جان او

شـرح دردکربلا خون می کـند     بیدلان را جمـله محزون می کند

خاک کوی کربلا را سجده کن     کل ارض کــربلارا زنده کن

آن کـه نام کربلارا زنده کـرد     قتلگاه را جایگاه سجـده کرد

ازگرانی دردمـا درمــان نشد     این سیه دل صـافی وسامان نشد

دست دایم بر شفاعت می زنیـم     با گنه دم ازحمـایت می زنـیم

گـوگـدی ودامن غرق گـنه     عاقبت سـوزد ترا شـاخ وبـنه


 
 
به آستان حضرت ثارالله
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:٥٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

به آستان حضرت ثارالله

ای حسین ازره دورغــرق گنه آمـده ام   بادل خـون پرازدرد به پنـاه آمده ام

دوسـتان دردفـراوان همـه دررازونیـاز   یک به یک مانده براه نامه سیاه آمده ام

حق وباطل به هم آمیخته چون صبح وسحر   نه نشانی زرهست چون پرکاه آمده ام

قصـه غـیرت مـردان سـرکـوی ترا    به بلـندای سپهـرسبزوسیـاه آمده ام

چـون گـذشتم زکنـارحـرم روح الله   گل وگلـدسته معصـومه براه آمده ام

لالـه هـاگشـته به ایران سـراسرپرپر    هـرکجـایادشهیدی زسپـاه آمده ام

قصـرشـیرین توپیونددوخاک شــیعه     لحـظه هـارابه شماره  به نگاه آمده ام

خون دل دجله خورد ازغم موسی کاظم      سـامراراپی آن ناجـی مـاه آمده ام

خاک کـوی حرم حضرت خوبان علی     توتیـاکـرده همـه عمـروتباه آمده ام

کـربلاخـون علی اکـبرتوجاری کرد    ازعطـش سوختنم چهره سیـاه آمده ام

دست عباس علمدارکجا گشته جـدا       حـلق صدپاره اصغر به گـواه آمده ام

 خیمه هاسوخته بودودل من خاک رهش     به نسیم سـرکـویت به وفا آمده ام

کوچه هاقتلگه وخون شهیدان جـاری     هـمه تن خون شده درموج بلاآمده ام

سال هـا می گـذردازسفرعـاشورا       صحـنه هـازنده ومن بهر دعاآمده ام

دست خالی چکنم  شاه شهیدان مددی      دین ودنیـا به تو محتاج به رجاآمده ام

کشتـگان سرکویت چه مقامی دارند       ازسـرلـطف توازسعی به صفاآمده ام

ترسم ازخون جگـردجله به فریادرسد     خون بهـایت زسـرنیـزه بـهاآمده ام

به اسـارت چـوبرندتازه گلان زینب      سرفتـاده به هـوایت به هـواآمده ام

این عـزاداری واین شیون هرروزه ما      کردنگون تخت ستم زان به رضـاآمده ام

شـرح این قصه شهیدان رهت میدانند     نکنم فــهـم که من بی سروپاآمده ام

نتـوان داغ دل زینب کــبراشنـید      طاقت این همه ام نیست که زجـاآمده ام

دست هـرملتمسی گـرنرسدبرقدمت      به نیـابت زهـمه من به دعــاآمده ام

زشفاعت به حسین دل ببست اهل عزا      من پیـام آوراین نکتـه رســاآمده ام

گوگدی شعرتومی خواندومداح گریست   منظـری داشت نکـوبـهرولاآمده ام   

 


 
 
مردانگی
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

مــردانگی

اشک دل ودیده ســـلاح من است     دامن برچیده صـلاح من است

روز نگو سـرخی خورشــیدگـو     قرص قمرزهره وناهیــد گـو

دست که بردست خدامی دهـــد     ازسرجان کرده جـدامی دهـد

دست که برآن بوسه زند مرتضـــا     هـدیه دهـد ازسرشوق ورضا

فرق که برآن مهـــر ولایت زننـد     ضرب عمودش به صلابت زنند

نهـرفـــرات وگـذر علقمــه    کرد علمــدار نه زکس واهـمه

زد به لشکـر هـمگی کـوروکـر     تیـغ کشید بر سر آن گاوو خر

تا شــکـم اسـب به آب اندرون     مشک پرآب وغمش ازدل برون

وعده چو باکودکــان کـرده بود     دست دوتا ازقلـم افــتاده بود

همیت ومـردی ومــردانگــی     کـرد علـم رفعت فــرزانگی

شعـر که ازسبـزه فـــراتررود    جـامگی گل به عـــزا بردرد

مـرغ که شیون به شبستان کنــد    نغمــه دلکش بر بستان کنـد

فصل سخن رفتـه وشمشــیر سرخ    خون کنـدچـاره تدبـیر سرخ

قـرن اگر پانزده گذشت کـم بود     گـوش فلک جـمله به ماتم بود

 


 
 
تفرقه وجدایی
نویسنده : حسین آقامحمدی گوگدی - ساعت ٥:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۸
 

                          نــوای بی وفـــایی

به ظلـمت روشنـایی را ســرودیم        زوحدت لوح هستی راسرودیم

 شـدیم ازنص قانون رویگـــردان        نوای حـد شرعی را سرودیم

زبنـــدکردیم جـدا آزادگـی را        زاستقــلال رهایی راسرودیم

رهــــا ازسلطـه بیدادگشتـیم        نه شرقی  ونه غـربی راسرودیم

چو آمــدنوبت نام حکــومـت        فراوان بود اسـلامی را سرودیم

زسـاز عـاشق و آواز معشـــوق      فنون عشق بازی راســرودیم

چو بگذشت عمرونسیان کـردحاصل       زهــم دوروجدایی راسرودیم

چــرا ازیاد ونام هـم گــریزان       نوای بی وفـایی راســرودیم

اگــر روزی زپستت واگــرفتند       پس آهنگ دورویـیی راسرودیم

دوروز عمر چه باشــدحب دنیـا       کزان نفرین وتلخـی راسرودیم

زقطــع عضـوو ازخون شهیـدان       نکردیم شرم وشادی راسرودیم

اگـر از خواب غفـلت برنخــیزیم     بدست خـود تباهی را سرودیم


 
 
← صفحه بعد صفحه قبل →